Józef Mackiewicz a tradycja romantyczna

Książka bada relację Józefa Mackiewicza z dziedzictwem romantyzmu, zwłaszcza twórczości Adama Mickiewicza. Mackiewicz, znany z „Buntu rojstów”, angażuje się w dialog z literaturą XIX wieku, traktując ją jako punkt odniesienia do refleksji nad współczesnymi problemami. Zdawał sobie sprawę, że poezja Mickiewicza miała ogromny wpływ na pokolenia Polaków żyjących pod zaborami oraz oddziaływała na mentalność w okresie międzywojennym. Chcąc zrozumieć politykę odrodzonej Polski, konieczne było zderzenie się z filozofią romantyzmu. Młody reportażysta z „Słowa” zauważał ryzyko zbyt silnego uwikłania mitów romantycznych w aktualną politykę i świadomość narodową. Po 1945 roku motywy romantyczne ponownie wpłynęły na myślenie wielu polskich emigrantów, co Mackiewicz uwzględniał w swojej twórczości na uchodźstwie, wykazując tamtejsze niepokojące podobieństwa do współczesności. Dla dzisiejszych czytelników książka jest przewodnikiem po romantycznych motywach w dziełach autora „Drogi donikąd”, odsłaniającym ich obecność, nawet jeśli teraz są mniej dostrzegalne. Analizowanie Mackiewicza z perspektywy literatury romantycznej pogłębia zrozumienie jego warsztatu i pozwala zobaczyć aluzje romantyczne jako istotny element jego twórczości, co otwiera drogę do lepszego zrozumienia omawianych przez niego zagadnień.