Iron Flame. Żelazny płomień

Iron Flame to kolejna część z cyklu “Empireum”, która opowiada o dalszych przygodach głównej bohaterki Violet Sorrengail. Rebecca Yarros po raz kolejny zachwyca, oferując nam wielowymiarową, magiczną i niesamowicie ciekawą powieść od której wprost nie idzie się oderwać.

Zaczynając od fabuły - oczywiście mamy tutaj smoki, mnóstwo smoków! Mamy tajemnice, które stopniowo zaczynają się wyjaśniać, mamy przepiękny wątek miłości, przyjaźni, a także ogrom akcji. Muszę jednak przyznać, że w pierwszej części książki akcja idzie do przodu bardzo powoli, wręcz mozolnie. Wszystko rozwija się w ślimaczym tempie tak żeby później wystrzelić i serwować nam rewelację za rewelacją. Warto więc “przemęczyć” się w tej pierwszej części, bo później wszystko zostaje nam nad wyraz wynagrodzone.

Smoki są zdecydowanym atutem tej książki. Każdy wątek ich dotyczący jest dobrze poprowadzony, mamy dużo interakcji z ich udziałem, a konwersacje Violet z Tairnem i Andarną zachwycają, śmieszą lub wzruszają. Tego nie mogłoby być za dużo! Podoba mi się również poświęcenie Andarnie większej ilości uwagi w tej części cyklu. Stopniowo dowiadujemy się coraz więcej, rozwija się jej charakter, a rola w fabule staje się coraz większa.

Wątek miłosny nie zawodzi, w końcu to jedna z najpopularniejszych serii romantasy! Związek Violet i Xadena przechodzi na wyższy poziom, ich relacja staje się jeszcze ciekawsza oraz intymniejsza. Każda konwersacja w ich wydaniu po prostu łapie za serce. Uwielbiam styl autorki, a sceny romantyczne zostały tutaj poprowadzone naprawdę z wyczuciem. Do tego wprost nie idzie się przyczepić, ale jeśli już można nadmienić coś na lekki minus to zdecydowanie byłyby to rozterki głównych bohaterów oraz tajemnice, którymi nie chcą się ze sobą dzielić. Zbyt powolne odkrywanie coraz to nowych sekretów w pewnym momencie było odrobinę męczące.

Podobało mi się również w tej części nadanie większej odpowiedzialności rodzeństwie Violet - Mirze oraz Brennanowi. Oboje stanowią ciekawe postacie, choć uważam, że kwestia tego w jaki sposób Brennanowi udało się przeżyć powinna zostać dokładnie wyjaśniona, czego w książce brakuje. Rozwija się tutaj siostrzana więź, ale nie tylko, bo przyjaźń również odgrywa dużą rolę, szczególnie w przypadku Violet i Rhiannon. Dowiadujemy się również dużo więcej o mocach pobocznych postaci, a przez ogrom akcji w drugiej części książki możemy się przekonać jak wypadają oni w walce.

Trzeba przyznać, że jest to powieść, która zbiera swoją krytykę, choć według mnie z wielu powodów niezasłużoną. Według mnie w tym cyklu można się zakochać, nie raz uronić łzę, czasem wściec, ale przede wszystkim mieć ogrom zabawy. Uwielbiam to, że styl Yarros pozwala nam dosłownie przenieść się do tego niezwykłego, magicznego świata, który tak starannie wykreowała. Jeśli macie za sobą już “Czwarte skrzydło”, to koniecznie sięgnijcie po kolejną część!

Po przeczytaniu drugiej części serii Empireum uważam, że autorka powinna mi zwrócić pieniądze za terapię u specjalisty. Albo chociaż wysłać kupon na darmową herbatę uspokajającą. Dawno żadna książka nie sprawiła, że jednocześnie śmiałam się, płakałam i rozważałam ucieczkę do lasu, by tam w samotności przetrawić cliffhangery.

Już od pierwszych stron wiedziałam, że wpakowałam się w kłopoty większe niż moje próby składania prześcieradła z gumką. Yarros, jakby specjalnie dla sportu, rzuca w bohaterów wszystkim co znajdzie: dramatami, plot twistami, emocjonalnymi kopniakami i taką ilością napięcia, że możnaby tym zasilić średniej wielkości miasto.

Bohaterowie, jak w poprzedniej części, również nie zawodzą. Xaden ma tyle charyzmy, że prawdopodobnie potrafiłby zbajerować nawet lodówkę. Violet przeżywa więcej niż moja roślina doniczkowa po tygodniu bez wody, a mimo to wciąż walczy, błyszczy i rzuca tekstami, które powinnam sobie wydrukować na koszulce. No i są smoki - majestatyczne, sarkastyczne i ogólnie świetnie kontrolujące sytuację (lepiej niż ja kontroluję swoje życie).

„Iron Flame” jest jak ostry sos - piecze, boli, a mimo to ludzie jedzą dalej, bo smakuje zbyt dobrze, żeby przestać. Jeśli lubisz smoki, dramaty i to niezdrowe uczucie, gdy książka trzyma cię za gardło, ta powieść jest absolutnie dla ciebie.

„Iron Flame” to kontynuacja na którą czekałam od dłuższego czasu. Pierwsza część pozostawiła niezłego „kaca książkowego”, dlatego po wyjściu drugiej części tak bardzo nie mogłam się doczekać jej przeczytania! I nie zawiodłam się.
Na początku akcja ma dość wolne tempo. Widzimy życie codziennych kadetów Czwartego Skrzydła, widzimy ich emocje, gdy oglądają ponowne próby pierwszoroczniaków, te same, przez które przechodzili oni rok wcześniej. Po powolnym początku zostaje wrzuceni w wir akcji. I to jakiej AKCJI! Autorka serwuje nam zaskoczenie za zaskoczeniem nie pozwalając oderwać się od książki.
Końcówka - nie obędzie się bez łez. Wzruszająca, pełna napięcia i poświęcenia dla najdroższych nam osób.
Po przeczytaniu poczujecie się rozbici, czując niesprawiedliwość, ale właśnie o to autorce chodziło. Ten świat ma nam przybliżyć nasz, że nie zawsze wszystko jest sprawiedliwe. W końcu toczy się wojna.
Nie mogę doczekać się kontynuacji i wiem, że Yarros zaserwuje nam pełna jazdę bez trzymanki.
Serdecznie polecam lekturę. Nie zawiedziecie się!