I tak zostawisz mnie na lodzie

Bardzo nie mogłam się doczekać przeczytania tej książki bo uwielbiam zarówno książki o hokeju jak i łyżwiarstwie. Niestety ta książka okazała się dla mnie jednym wielkim rozczarowaniem i po prostu jak dla mnie była słabo napisana.

Bohaterowie chociaż różnorodni byli strasznie nudni i irytujący. Żaden bohater nie wyróżniał się w tej książce. Żadne z nich nie miało jakiejś ciekawej osobowości ani po prostu jakiejkolwiek głębi. Byli szablonowi ale można było to ograć bo wiele jest tego typu książek niestety w tym przypadku autorka nie wykorzystała tego potencjału.

Wątki romantyczne to też kolejna rozczarowanie. Z tej historii dało się wyciągnąć zdecydowanie więcej w szczególności że bohaterowie mieli nawet spoko chemię, chociaż nie zawsze rozumiałam ich punkt widzenia i to dlaczego czują to co czują bo szczerze mówiąc nie było do tego jakiś dobrych powodów czy uzasadnień.

Plusem na pewno jest to że książka jest niesamowicie lekka i rzeczywiście czyta się ją szybko, jednak słabo wykreowani bohaterowie, brak jakichkolwiek emocji i po prostu mało poruszająca historia ,która jakoś bardzo nie wciąga.

Ta książka naprawdę miała szansę być rewelacyjna, mimo schematów które wykorzystuje, niestety autorka napisała tych bohaterów jak napisała a fabuła nieszczególnie angażowała.

Bohaterowie byli irytujący i dziecinni i można to zrzucić na ich wiek, ale dało się to napisać lepiej. Nie skreślam jeszcze tej autorki bo widzę w jej piórze naprawdę potencjał.

Recenzja „I tak zostawisz mnie na lodzie”
❄️ Uwielbiam książki, w których główną rolę grają łyżwy więc nie mogłam się doczekać sięgnięcia po historię napisaną przez łyżwiarkę, która zna temat od podszewki. Poszukiwałam w tej książce głównie rozrywki ale też masy informacji o tym jak wyglada ten sport - no cóż nie do końca to dostałam.
🤍 Od początku czułam, że zamiast łyżw, będą królować w niej relacje między zawodniczkami, które były bardzo napięte. Ci bohaterowie na których się skupiamy są zdecydowanie na szarym końcu ludzi z którymi chciałbym się przyjaźnić - okej oprócz Patrycji, która wydaje się jako jedyna mieć jakiekolwiek serce. Nie wiem, co mieliśmy myśleć o Zuzii ale w mojej opinii jej zachowanie zdecydowanie nie wskazuje na to w jakim wieku jest - nie umie rozsądnie ocenić żadnej sytuacji. Postać Flory, albo jest zbudowana w taki sposób że ma być tak dwubiegunowa albo totalnie jej nie rozumiem - raz kibicuje Zuzi, a raz podkłada jej kłody pod nogi i staje się najgorszą przyjaciółką jaką możesz sobie wyobrazić. Filip moim zdaniem był bardzo nijaki i płaski jako bohater - niby był głównym bohaterem ale czuję jakby nie miał osobowości. Za to Gabriela miałam ochotę potrząsnąć - moim zdaniem jego przeszłość nie tłumaczy jego zachowania względem i Kingi i Zuzy.
⛸️ Wielokrotnie przewracałam oczami czy miałam ochotę wkroczyć do świata tylko po to by powiedzieć bohaterom to, co o nich myślę. Nie zaprzeczę że ta książka nie wywołała we mnie emocji - było ich dosyć sporo jednak nie do końca pozytywnych.
🧊 Ale z plusów - ta scena z lodowiska i wtedy w nocy i w dzień występu były bardzo fajne, a ta scena z Roszpunki zostanie ze mną na długi czas - bardzo chciałabym pojawić się na takim występie gdzie też byłyby latarki.
🏒 Styl autorki jest prosty. Bardzo szybko przechodzi się przez kolejne rozdziały i niemal nie zauważa się kiedy książka się kończy. Niestety sporym minusem jest to, że nie znalazłam żadnego cytatu, który złapałby mnie za serce lub spowodował u mnie jakiekolwiek większe refleksje.
🏮Niestety mocno rozczarowałam się na tej książce. Myślę, że miała ona potencjał ale moim zdaniem wykreowanie postaci zepsuło niemal cały mój odbiór.

Recenzja „I tak zostawisz mnie na lodzie”
❄️ Uwielbiam książki, w których główną rolę grają łyżwy więc nie mogłam się doczekać sięgnięcia po historię napisaną przez łyżwiarkę, która zna temat od podszewki. Poszukiwałam w tej książce głównie rozrywki ale też masy informacji o tym jak wyglada ten sport - no cóż nie do końca to dostałam.
🤍 Od początku czułam, że zamiast łyżw, będą królować w niej relacje między zawodniczkami, które były bardzo napięte. Ci bohaterowie na których się skupiamy są zdecydowanie na szarym końcu ludzi z którymi chciałbym się przyjaźnić - okej oprócz Patrycji, która wydaje się jako jedyna mieć jakiekolwiek serce. Nie wiem, co mieliśmy myśleć o Zuzii ale w mojej opinii jej zachowanie zdecydowanie nie wskazuje na to w jakim wieku jest - nie umie rozsądnie ocenić żadnej sytuacji. Postać Flory, albo jest zbudowana w taki sposób że ma być tak dwubiegunowa albo totalnie jej nie rozumiem - raz kibicuje Zuzi, a raz podkłada jej kłody pod nogi i staje się najgorszą przyjaciółką jaką możesz sobie wyobrazić. Filip moim zdaniem był bardzo nijaki i płaski jako bohater - niby był głównym bohaterem ale czuję jakby nie miał osobowości. Za to Gabriela miałam ochotę potrząsnąć - moim zdaniem jego przeszłość nie tłumaczy jego zachowania względem i Kingi i Zuzy.
⛸️ Wielokrotnie przewracałam oczami czy miałam ochotę wkroczyć do świata tylko po to by powiedzieć bohaterom to, co o nich myślę. Nie zaprzeczę że ta książka nie wywołała we mnie emocji - było ich dosyć sporo jednak nie do końca pozytywnych.
🧊 Ale z plusów - ta scena z lodowiska i wtedy w nocy i w dzień występu były bardzo fajne, a ta scena z Roszpunki zostanie ze mną na długi czas - bardzo chciałabym pojawić się na takim występie gdzie też byłyby latarki.
🏒 Styl autorki jest prosty. Bardzo szybko przechodzi się przez kolejne rozdziały i niemal nie zauważa się kiedy książka się kończy. Niestety sporym minusem jest to, że nie znalazłam żadnego cytatu, który złapałby mnie za serce lub spowodował u mnie jakiekolwiek większe refleksje.
🏮Niestety mocno rozczarowałam się na tej książce. Myślę, że miała ona potencjał ale moim zdaniem wykreowanie postaci zepsuło niemal cały mój odbiór.

"Chciałem ci powiedzieć, że... lubię to, że masz wiele twarzy, i to zabawne, bo na każdym spotkaniu poznaję cię na nowo, trochę inną. (...) Stałaś tam, na lodzie, cała w emocjach, broniąc tych swoich łyżew, jakby były częścią ciebie."

Zuzanna nie znała innej rzeczywistości niż ta, w której jej dzień zaczynał się i kończył na dźwięku ostrzy sunących po tafli lodu łyżew. To właśnie w tej pasji odnajdywała upragnione ukojenie, które gasło tuż po przekroczeniu progu własnego domu, lód był bowiem jedynym miejscem, w który wciąż czuła, że jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa. Perfekcyjnie przejechana w kwalifikacjach choreografia otwiera przed nią drzwi do nowych możliwości, a miejsce w nowym zespole to niepodważalna okazja, by wszystkim wokół w końcu udowodnić, że jej pasja to coś więcej.

Za oknem co prawda rozkwita już powoli wiosna, dni stają się coraz dłuższe, a puchowe kurtki i nostalgiczne wieczory ustępują miejsca cieplejszym miesiącom, tytuł ten jednak jeszcze przez chwilę zatrzymuje nas w mroźnej rzeczywistości, gdzie śnieg przyjemnie skrzypi pod butami. „I tak zostawisz mnie na lodzie” to debiut, trzeba przyznać nadzwyczaj wdzięczny w swej formie, a i zadziwiająco zaskakujący jak na lodowiskowy motyw przewodni. Skierowany w głównej mierze do nastoletniej grupy odbiorców, skupia się na wartościach, które w tym wieku rezonują najmocniej; kruchych przyjaźni, nieustannym poszukiwaniu własnego miejsca oraz pasji, która potrafi pochłonąć bez reszty.

Na szczególne docenienie zasługuje przyjemna lekkość narracji, która pozwala wręcz płynąć przez prezentowane przez autorkę wydarzenia. Już od pierwszych stron splot zdarzeń pochłania czytelnika, zapewniając mu najróżniejszy wachlarz atrakcji na wielu płaszczyznach, podtrzymując tym samym intrygujące napięcie do ostatnich słów epilogu. Bohaterowie poboczni oraz ich problemy wdzięcznie uzupełniają całość, nadając jej potrzebnej głębi i tym samym tworząc historię, która zdaje się mieć własny sens, wyraźnie wyczuwalny między wersami. Nie mogłabym również nie wspomnieć o wątku związanym z przedstawieniem „Zaplątanych” na lodowej scenie, a choć bajka ta nie należy do moich ulubionych, wątek ten szybko pochłonął moje serce, sprawiając, iż z pełnym zaangażowaniem kibicowałam całemu przedsięwzięciu z małych trybun subtelnie naszkicowanych na kartach opowieści.

Zuzanna, choć jawi się jako bohaterką uparcie dążącą do celu, jednocześnie w oczach czytelnika bardzo szybko staje się postacią, której zachowanie nabiera wręcz przytłaczającego wydźwięku. Nie sposób bowiem wyzbyć się wrażenia, iż nieustannie błądzi ona pośród tych samych ścieżek. Owszem, jest w wieku, w którym na pierwszy rzut oka takie postępowanie mogłoby wydawać się wręcz naturalne, momentami odnosiłam jednak wrażenie, jakby niemal z premedytacją trwała w labiryncie własnych problemów, kurczowo wierząc, że nie istnieje dla niej żadna droga ucieczki. Zabrakło rozmów, drobnych negocjacji i prób, a przede wszystkich też szczerych chęci, które nie rodzą się w konsekwencji wcześniejszych kłamstw. Niedopracowany okazał się dla mnie również i finał tej historii, który nie przyniósł mi ukojenia, a nawet i pozostawił we mnie pewnego rodzaju rozczarowanie, odnoszę bowiem wrażenie, iż zakończenie "I tak zostawisz mnie na lodzie" nie wyjaśniło wielu wątków, które zarysowane z prawdziwym potencjałem na łamach historii, ostatecznie pozostały zepchnięte na margines, jakby wręcz niewarte dalszego rozwinięcia. W efekcie wciąż tli się we mnie irytujący niedosyt.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Odyseya [odyseya.books].