Francesca i Nunziata

🇮🇹 Są historie, które czyta się dla fabuły. Są też takie, do których trzeba wejść powoli – pozwolić im wybrzmieć, przyzwyczaić się do ich rytmu i dać sobie czas, by dostrzec wszystko to, co kryje się pomiędzy słowami.

Ta powieść to literatura piękna, która wymaga od czytelnika zaangażowania i skupienia. Nie próbuje uwodzić nagłymi zwrotami akcji ani prowadzić nas najprostszą drogą. Jest niespieszna, momentami drobiazgowa, pełna codzienności, a jednak właśnie z tych pozornie zwyczajnych chwil buduje opowieść o rzeczach największych: rodzinie, miłości, ambicji, poświęceniu i cenie własnych wyborów.

I są tutaj Włochy. 🇮🇹 Nie pocztówkowe i beztroskie, ale pulsujące historią. U stóp Wezuwiusza pachnie makaronem suszącym się w słońcu, rodzinny interes przechodzi z rąk do rąk, a tradycja zaczyna zderzać się z nowoczesnością. W tle zmienia się cały kraj. Echa zjednoczenia Włoch i działalności Garibaldiego przeplatają się ze społecznymi napięciami, polityką i technologicznymi przemianami.

Ogromną siłą tej historii jest właśnie jej włoski klimat. 🌋🍝 Rodzinny dom, tradycje, zapach jedzenia, manufaktura makaronu, codzienne obowiązki i zmieniająca się rzeczywistość tworzą niezwykle plastyczne tło. Autorka potrafi zatrzymać uwagę na pozornie zwyczajnych rzeczach i nadać im znaczenie. Jest w tej powieści coś bardzo zmysłowego, można niemal zobaczyć krajobrazy u stóp Wezuwiusza, poczuć atmosferę włoskiego domu i obserwować świat, który powoli odchodzi w przeszłość.

Na pierwszym planie pozostają jednak kobiety. Francesca i Nunziata – połączone nie więzami krwi, lecz czymś być może jeszcze silniejszym. Ich historia pokazuje kobiecą determinację. Siłę, która nie zawsze objawia się wielkimi gestami. Czasem jest nią t praca. Czasem rezygnacja z własnych pragnień. A czasem odwaga, by zapragnąć od życia czegoś więcej.

Nie będę ukrywać, trzeba się przy tej książce zatrzymać. Dać jej uwagę. Pozwolić sobie na jej niespieszny rytm. Ale kiedy już wejdzie się w ten świat, ma się wrażenie uczestniczenia w historii, która pachnie włoskim domem, mąką, słońcem i minioną epoką.
To jedna z tych powieści, których się nie pochłania. Je się smakuje. Strona po stronie. 🤎

A Wy potraficie zwolnić dla książki, która wymaga od Was trochę więcej? 📖