Faidros

Platon, klasyczny filozof grecki z V wieku p.n.e., jest uznawany za rzeczywistego autora dwudziestu czterech dialogów wśród licznych przypisywanych mu tekstów. Wśród nich "Faidros" wyróżnia się jako jeden z najbardziej rozpoznawalnych, często porównywany tematycznie z najsłynniejszym dialogiem "Uczta". Oba te dzieła pochodzą zapewne z tzw. średniego okresu twórczości Platona, przypadającego na lata 70. IV wieku p.n.e. "Faidros" to kameralna opowieść, gdzie w scenerii przyrody, poza murami Aten, Sokrates prowadzi rozmowę z młodym Faidrosem, podnosząc kwestie miłości. Co ciekawe, jest to jedyna sytuacja, w której mistrz pojawia się poza miastem, nie znajdując inspiracji w drzewach, lecz w ludziach. Postać Faidrosa jest fikcyjna, choć oparta na realnym uczestniku dysput z Sokratesem, żyjącym pokolenie młodszym od niego. Platon z kolei był o dwa pokolenia młodszy od swojego nauczyciela.Również w "Uczcie" pojawia się Faidros, gdzie sławi miłość jako źródło cnót, choć historyczny Faidros nie cieszył się reputacją cnotliwego człowieka – był oskarżony o bluźnierstwo i stracił majątek. W dialogu "Faidros" postać ta wykazuje zainteresowanie retoryką i sofistyką, co prowadzi Sokratesa do refleksji na temat komunikacji i pisma, do którego pozostawał sceptycznie nastawiony. Całość dzieła, jak zauważa tłumacz Leopold Regner, stanowi kontekst dla wyjątkowego fragmentu, jakim jest druga mowa Sokratesa o miłości, będąca prawdziwą ozdobą dialogu.