Dziewczyna z wrzosowisk (barwione brzegi)

Nie zaczęłam tej powieści z wielkimi oczekiwaniami. Kupiłam ją trochę z ciekawości, trochę z przekory, bo wszędzie słyszałam o Lucindzie Riley i jej fenomenie. Trafiłam na używany egzemplarz na tej stronie i to była bardzo dobra decyzja. Lubię takie zakupy, książka ma już swoją historię, a ja mogę sprawdzić, czy naprawdę zasługuje na ten rozgłos. No i cóż, szybko się okazało, że coś w tym jest.

Najpierw zaskoczył mnie styl. Czyta się to niemal jak rozmowę z przyjaciółką przy kawie. Bez nadęcia, bez zbędnych ozdobników, a jednak z emocją. Nie ma tu rozwlekłych opisów przyrody, co dla mnie było wręcz dziwne, bo zazwyczaj w tego typu powieściach krajobraz gra dużą rolę. Tutaj wszystko kręci się wokół ludzi, ich tajemnic i relacji. I to działa. Bardzo działa.

Akcja jest momentami zagmatwana, trzeba się skupić, żeby nie pogubić się w powiązaniach między postaciami i wydarzeniami. Kilka razy miałam wrażenie, że coś mi nie do końca pasuje, że pewne rzeczy są lekko naciągane albo wręcz niemożliwe. Zastanawiałam się, czy to błąd autorki, czy moja nieuwaga. Może jedno i drugie. Ale co ciekawe, wcale nie odebrało mi to przyjemności z czytania. Raczej traktowałam to jak drobne rysy na bardzo ładnym obrazie.

Najbardziej wciągnęły mnie relacje między bohaterami. Riley ma niezwykłą umiejętność budowania napięcia emocjonalnego. Człowiek naprawdę chce wiedzieć, co się wydarzy dalej, jak potoczą się losy postaci, co się kryje za ich decyzjami. Są tajemnice, są niedopowiedzenia, są uczucia, które nie zawsze są nazwane wprost. I to chyba właśnie sprawia, że czyta się to tak szybko. Ja dosłownie połykałam kolejne rozdziały, każdą wolną chwilę wykorzystywałam, żeby wrócić do tej historii.

Trochę obawiałam się wątku holocaustu, bo nie zawsze lubię, gdy takie tematy są wplątywane w powieści obyczajowe czy romansowe. Bałam się, że będzie to powierzchowne albo zbyt ciężkie w odbiorze. Na szczęście autorka potraktowała ten temat z wyczuciem. Jest obecny, ale nie dominuje. Raczej dopełnia obraz postaci, tłumaczy ich wybory, dodaje głębi. I to było dla mnie pozytywne zaskoczenie.

Zakończenie… tutaj mam mieszane uczucia. Wiedziałam mniej więcej, w jakim kierunku to zmierza, ale forma, w jakiej zostało podane, naprawdę mnie zaskoczyła. Trochę jak emocjonalny cios. Nie nazwałabym tego klasycznym finałem romantycznym. Jest w nim coś niepokojącego, coś, co zostawia czytelnika z lekkim dyskomfortem. I może właśnie dlatego tak dobrze się to pamięta.

Na co dzień czytam raczej takich książek, uciekam od współczesności w książkach, więc „Dziewczyna z wrzosowisk” była dla mnie pewnym eksperymentem. Teraz już rozumiem, skąd bierze się popularność Riley. To nie jest literatura, która udaje coś więcej, niż jest. To po prostu bardzo dobrze opowiedziana historia, która trafia w emocje.

Czy jest idealna? Nie. Ma swoje niedoskonałości, momentami fabuła się chwieje, a pewne rozwiązania można by dopracować. Ale mimo to trudno się od niej oderwać. I to chyba najlepsza rekomendacja.

Po tej książce mam ochotę sięgnąć po „Siedem sióstr”, żeby sprawdzić, czy ten styl działa równie dobrze w większej serii. A to już dużo mówi.

Ta powieść to moje pierwsze spotkanie z twórczością Lucindy Riley, i muszę przyznać, że książka absolutnie mnie zachwyciła.

To historia, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala się od siebie oderwać. Autorka łączy w niej elementy sagi rodzinnej, tajemnicy, miłości i dramatów wojennych, tworząc opowieść pełną nieoczekiwanych zwrotów akcji, które trzymają w napięciu aż do ostatniej strony.

Akcja książki rozgrywa się na kilku płaszczyznach czasowych – między innymi w latach 40. XX wieku, kiedy śledzimy losy Róży i Dawida, którzy przeżyli wojenne piekło, oraz w latach 70., kiedy poznajemy Leah Thompson, młodą dziewczynę, z małej wioski na wrzosowiskach Yorkshire, która zrządzeniem losu trafia na szczyty świata mody.

Śledzimy jej podróże z Mediolanu przez Londyn do Nowego Jorku, a także wewnętrzną walkę z mroczną przepowiednią, z dzieciństwa, która powraca nie tylko w sennych koszmarach.

W świecie modelingu, pełnym blasku i fałszywych przyjaźni, Leah nie tylko odkrywa cenę sławy, ale też zmaga się z pewnymi obciążeniami i mrokiem, który nieustannie jej towarzyszy.

Fabuła jest pełna tajemnic, które łączą się w zaskakujący sposób. Każdy wątek prowadzi do kolejnego, a wydarzenia rozgrywają się w sposób, który nie pozwala się nudzić. Zaskakujące zwroty akcji, nieoczekiwane powiązania między bohaterami i ich losami sprawiają, że książka jest niezwykle wciągająca.

Autorka w doskonały sposób splata te wątki, tworząc wielką, poruszającą opowieść o przeznaczeniu, które – choć nieuchronne – może zostać zmienione przez siłę ludzkiej woli.

„Dziewczyna z wrzosowisk” to historia, która zapada w serce, zostaje z czytelnikiem na długo po przeczytaniu, a zakończenie pozostawia pewien niedosyt, co sprawia, że nie mogę doczekać się sięgnięcia po inne książki tej autorki