Dzień dobry TV

Nie będę udawał, że sięgnąłem po tę książkę, bo zachwycił mnie opis albo dlatego, że od dawna planowałem ją przeczytać. Nie. Powód był znacznie prostszy — wcześniej obejrzałem film, a w filmie występowała Rachel McAdams. I najwyraźniej był to wystarczający argument, żeby zainteresować się również książką. 😉
I wiecie co? Nie żałuję.
„Dzień dobry TV” to bardzo prosta historia obyczajowa, ale podana w taki sposób, że trudno się przy niej nudzić. Nie ma tutaj wielkich tajemnic, skomplikowanych intryg ani fabuły wymagającej od czytelnika sporządzania notatek i rysowania mapy zależności między bohaterami. Jest za to telewizja, praca, ambicje, trochę chaosu, trochę problemów i sporo sytuacji, przy których można się po prostu uśmiechnąć.
Największym plusem jest chyba właśnie lekkość tej książki. Czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. Historia wciąga, ale nie próbuje na siłę udowodnić, że jest czymś więcej, niż faktycznie jest. To po prostu sympatyczna opowieść obyczajowa z humorem i bohaterami, którym chce się kibicować.
Podobało mi się również to, że autorka nie przeciąga historii w nieskończoność. Nie ma tutaj kilometrowych opisów, niepotrzebnych dygresji ani momentów, w których człowiek zaczyna się zastanawiać, czy autor przypadkiem zapomniał, do czego właściwie zmierza. Fabuła idzie do przodu, kolejne wydarzenia pojawiają się w odpowiednim momencie i dzięki temu książkę naprawdę dobrze się czyta.
Oczywiście nie jest to literatura, która zmieni moje życie i będę o niej rozmyślał przy śniadaniu przez najbliższe dziesięć lat. 😄 Ale chyba nie taki był jej cel.
To lekka, zabawna i wciągająca historia, idealna na moment, kiedy człowiek chce przeczytać coś przyjemnego, bez konieczności przeprowadzania po drodze analizy własnego istnienia.
A jeśli ktoś najpierw obejrzał film z Rachel McAdams, a dopiero później zainteresował się książką — cóż… w moim przypadku ten plan zadziałał całkiem nieźle. 😄