Dotknij mnie. Tom 1

Dotknij mnie jest książką, którą czytałam już kilka razy i za każdym razem zakochuje się w niej coraz bardziej, ponieważ na wiele wydarzeń patrzę już z nieco innej perspektywy. Z perspektywy osoby, która wie już nie tylko co stanie się dalej, ale też co działo się wcześniej, o czym bohaterowie nie mają pojęcia, a jednak te wydarzenia miały istotny wpływ na całą historię.

Na specjalne wyróżnienie zdecydowanie zasługuje styl pisania autorki. Jest on pełen metafor, które wprawdzie mogą odrzucić wielu czytelników, natomiast pozwalają one jeszcze bardziej wejść do głowy głównej bohaterki. Te metafory, które bardzo często obejmowały sformułowania związane z rzeczami i liczbami, a nie z jakimikolwiek uczuciami pozwalały mi odczuć samotność dziewczyny, która jednak przez całe życie była otoczona jednak wyłącznie przedmiotami, ponieważ ludzie za bardzo się jej bali i uważali ją za dziwoląga.

Jeśli chodzi o Adama i Warnera dość trudno mi ocenić ich na podstawie wyłącznie tej jednej książki, ponieważ przez znajomość całej serii patrzę na nich w inny sposób. O Warnerze z tej części z pewnością mogę powiedzieć, że jest intrygującą postacią. Z jednej strony chce wykorzystać Juliette jako broń, z drugiej to jak mówi o uczuciach żywionych do niej, jak cały czas podkreśla, że razem są silni, niepowstrzymani wprawia w delikatną konsternację, ale i ciekawość, co stoi za jego tak specyficznym zachowaniem. Co do Adama… nie przepadam za nim. W przeszłości nigdy nie potrafił się odezwać do Juliette, cały czas żyje wyobrażeniem o tym jaka jest ona naprawdę i jej to powtarzając, nie biorąc pod uwagę, że Juliette może być inna, może czuć inne rzeczy, niż te które on sobie wyobraża, że ona czuje.

Chyba nigdy wcześniej, jakaś postać nie zrobiła na mnie tak wielkiego wrażenia jak Juliette. Mimo wszystkiego co ją spotkało w życiu, ona dalej ma w sobie dobroć i siłę, by tej dobroci bronić. Obserwowanie jej rozwoju - od tej dziewczyny zamkniętej w zakładzie dla obłąkanych, która już sama zaczyna wątpić w swoje zdrowie psychiczne, po dziewczynę zdolną do czynów, które możemy zaobserwować pod koniec tej książki. Wiem, że jest do zaledwie początek rozwoju głównej bohaterki natomiast jest to taki etap, który za każdym razem robi na mnie spore wrażenie.

Mam bardzo duży sentyment do tej części, ponieważ to jednak od niej wszystko się zaczęło. Dlatego bardzo, ale to bardzo wam polecam zarówno pierwszą część, jak i całą serię dotknij mnie, bo gwarantuję - im dalej tym ciekawiej.

Nowelka zniszcz mnie:
Zniszcz mnie jest nowelką do pierwszego tomu z serii Dotknij mnie i jestem w niej totalnie zakochana.

Pierwsza różnicę, którą możemy zauważyć jest narracja - tym razem już nie z perspektywy Juliette, a Warnera. Jego odczucia i myśli są tak rewelacyjnie opisane. Pozwalają się wczuć w tą postać i przeżywać wydarzenia razem z nim.

Mamy tutaj też możliwość poznać odrobinę jego historię, zjawiska, które sprawiły, że jest dokładnie taki jaki jest. Poznać jego obsesję na punkcie Juliette, która jest na tyle silna, że ten z pozoru bezwzględny człowiek zaczyna tracić kontrolę.

Fragmenty dziennika Juliette zamieszczone w tej nowelce rozrywają mi serce. A to jak bardzo warner się z nimi utożsamia, jest czymś co wręcz trudno mi pojąć.

Nowelka jest świetna i pozwala nam spojrzeć na wiele fragmentów z głównej części książki w nieco inny sposób - ponieważ poznajemy nie tylko ich genezę, ale czasami również ich prawdziwy przebieg.

Książka genialne napisana pełna tajemniczości i zwrotów akcji, świat przedstawiony w książce jest przedstawiony w dalekiej przyszłości gdzie świat jest na granicy upadku , dośliność umierają a zwierzęta są prawie niespotykane, zwykli ludzie żyją w nędzy a elity w luksusie . Książka spodoba się osobą które czytały rok 1917 georga orvela

Tahereh Mafi w swojej powieści „Dotknij mnie” (oryg. Shatter Me) przedstawia opowieść, która wymyka się schematom klasycznej literatury młodzieżowej. Choć na pierwszy rzut oka może wydawać się kolejną historią o „dziewczynie z mocą” w dystopijnym świecie, to w rzeczywistości jest znacznie głębsza – to opowieść o samotności, potrzebie akceptacji, walce z samą sobą oraz odkrywaniu własnej wartości. To książka, która nie tylko wciąga, ale też porusza emocjonalnie i skłania do refleksji.

Główna bohaterka, Juliette Ferrars, jest uwięziona w instytucji przypominającej więzienie. Jej dotyk zabija – dosłownie. Dziewczyna została odrzucona przez społeczeństwo, rodzinę, a nawet samą siebie. Jej wewnętrzny monolog, przepełniony chaosem, skreśleniami i powtórzeniami, oddaje stan psychiczny osoby głęboko skrzywdzonej, ale nadal pełnej nadziei. Styl narracji Tahereh Mafi może początkowo zaskakiwać – jest niezwykle emocjonalny, poetycki i nietypowy – ale doskonale buduje klimat i pozwala czytelnikowi wejść do głowy bohaterki.

Fabuła rozwija się w zaskakującym tempie. Juliette zostaje wypuszczona z celi i wciągnięta w sieć politycznych intryg oraz militarnego reżimu Nowego Ładu. Spotyka Adama – chłopaka z przeszłości – który przypomina jej, że mimo cierpienia nadal jest człowiekiem. Drugą kluczową postacią jest Warner – oficer reżimu, który widzi w niej broń, ale jednocześnie fascynuje się nią jako osobą. Relacje między tą trójką są pełne napięcia i emocjonalnej niepewności, co dodaje powieści dramatyzmu i złożoności.

Jednym z największych atutów tej książki jest jej przesłanie. Juliette to nie tylko ofiara systemu – to dziewczyna, która uczy się na nowo ufać sobie, swojemu ciału i swoim emocjom. Jej przemiana z przerażonej, zamkniętej w sobie jednostki w kogoś, kto zaczyna rozumieć swoją siłę, jest niezwykle poruszająca. Autorka zadaje pytania o to, czym jest człowieczeństwo, jak łatwo można kogoś odczłowieczyć, i jak trudno jest potem wrócić do świata.

W warstwie symbolicznej „Dotknij mnie” opowiada o wszystkich tych, którzy czują się „inni” – niezrozumiani, odrzuceni, zepchnięci na margines. Juliette staje się ich głosem – kimś, kto przechodzi drogę od wykluczenia do akceptacji, nie rezygnując przy tym z własnych wartości.

Podsumowując, „Dotknij mnie” to nie tylko wciągająca powieść dystopijna z elementami romansu i fantastyki. To również głęboko emocjonalna opowieść o potrzebie bliskości, sile wewnętrznej i drodze ku samopoznaniu. Tahereh Mafi stworzyła historię, która na długo zostaje w pamięci i której nie da się przejść obojętnie. To książka, która – mimo że skierowana do młodzieży – niesie uniwersalne przesłanie dla każdego czytelnika.