Domek nad Jeziorem Borzymskim

Agnieszka Łepki" Domek nad Jeziorem Borzymskim"
Dziękuje autorce za zaufanie i powieść do recenzji.

Wczoraj wieczorem skończyłam czytać jej kolejną książkę, nawet mój uroczy mąż nie dał rady szybciej mnie zagnać do spania zanim nie skończę czytania. Jestem kolejny raz pod wrażeniem pióra, autorki, Jej wnikliwej obserwacji życia i relacji międzyludzkich.
Dumna jestem, że mogłam jako jedna z pierwszych przeczytać i się nią wręcz delektować.
Powiem szczerze, ja bardzo się utożsamiam z książkami i bohaterami, o których czytam. Zaraz chcę im poradzić i ich przytulić lub im przywalić. Wiadomo, każdy ma swój krzyż, jak to mawiała moja babcia, staruszeczka, albo widziały gały co brały. Ale to nie jest takie proste. Relacje rodzinne zostawiają w nas ślad na nasze całe życie, choć czasem mówimy nie będę tak robić jak mama, czy tata, ale to nie jest łatwe, a od tego wszystkiego się zupełnie odciąć. nie da. Hasło typu jak sobie pościelisz tak się wyśpisz też nie działa, bo wiadomo sami nie zawsze ścielimy.
„Domek nad Jeziorem Borzymskim” jest właśnie taką opowieścią, czasem wcale niespokojną o relacjach i emocjach, które buzują w kotle różnych charakterów. Dwie siostry Monika i Oliwia, z jednego domu i całkiem różne i inne drogi życiowe. Starsza Oliwia jest układna, spolegliwa i zwykle robi to czego oczekują od niej inni. Żyje z partnerem, ustępuje w sprawie Jego dzieci, dopasowuje się do oczekiwań swej matki, nie sprzeciwia się nazbyt często młodszej siostrze. Skąd ja to znam, jestem siedem lat starszą siostrą. Dla mnie brzmi znajomo. Monika młodsza, wszystko jej wolno, mieszka nadal z mamą i ma wszystko podstawione pod nos, co też bywa kością niezgody. Mama bardziej użala się nad młodszą córką, bo starsza jak zwykle sobie poradzi, a młoda cóż, no nie ma szczęścia dziewczyna, to jej się wszystko należy. Pozornie każdy ma rozdzielone role i jakby wszystko na półkach się zgadza, ale nagle Oliwia dziedziczy domek nad jeziorem. Trzeba nagle wywrócić stolik z emocjami i zadać sobie pytanie, jak każdy z nich chce żyć i czego oczekuje od życia. Wszyscy wiedzą lepiej czy ma spadek spieniężyć i komu pomóc, bo tak trzeba.
Czasem denerwowała mnie Oliwia, a momentami Monika, dosłownie jakbym siedziała z nimi przy stole. Relacje Oliwii z Tymonem nawet mi się nie podobały, uważałam że On zawsze wybiera dzieci i wcale jej nie kocha. Ale zaraz potem wręcz przytulałam Monikę, bo musiała wyjść za mąż dla dobra wszystkich. Moim zdaniem oddane tu są relacje takie jeden do jeden, prosto z życia, bez lukrowania i idealizowania. Bo tak po prostu jest. Chcemy dobrze dla wszystkich. Ale co z nami ? Czego chcemy dla siebie? Czy jest nam dobrze czy tylko robimy tak by innym było dobrze. Dla świętego spokoju godzimy się na wszystko. Gdzie jest ten balans. Historie bohaterów toczą się równolegle z zamysłem przecięcia dróg w odpowiedniej na to chwili i to bez drogowskazu czy nawigacji.

Książka bardzo mi się podobała, a autorka czuje wszystkie emocje, chłonie je całą sobą i tak nam je oddaje i śmiem twierdzić iż dużo w powieści sytuacji z autopsji lub zdarzeń tuż obok za płotem.