Dom ze szkła

Jeśli spojrzeć na tą książkę pod względem napięcia i złożonej historii to była ona idealna bardzo szybko się czytało plot twisty były na dość wysokim poziomie sam zamysł na fabułę też wypadał dobrze.

Niestety samo pióro autorki mi nie przypadło do gustu do połowy naprawdę dobrze się bawiłam ale im dalej tym bardziej męczyłam tą historię. Byłam ciekawa zakończenia on samo nie było aż tak zawikłane i szokujące jak liczyłam w szczególności że w międzyczasie pokazało mi się dużo opinii w których ludzie się rozwodzili jak świetny był to thriller.

Książka okej nic niezwykłego ale też nie była zła po prostu liczyłam na coś lepszego i się zwyczajnie rozczarowałam. Minusem na pewno było dla mnie to że gdy wciągnęłam się w akcję samej rodziny to pojawiły się wstawki ze Stellą i jej osobistymi problemami co mnie wybijało dość mocno z rytmu w szczególności ,że sama fabuła mnie dość ciekawiła co będzie dalej.

Jeśli liczycie na dobrą rozrywkę to na pewno się nie rozczarujecie bo ten thriller jest pełen akcji ale w moim przypadku oczekiwałam od tej książki za dużo i ostatecznie się rozczarowałam. Mimo wszystko będę tą książkę polecać bo nie była zła mimo że ta druga połowa jak dla mnie była trochę słabsza.

"Jestem prawniczką, Rose. I wiesz co? Jestem tu, żeby zrobić coś dla ciebie" - S. Pekkanen, "Dom ze szkła"

Młoda niania Tina ginie poprzez wypadnięcie z okna. Czy to był wypadek czy jednak zamierzony ruch mordercy? Teraz rozpoczyna się gra w której każdy jest podejrzanym.

Stella Hudson - to ona rozpoczyna cały proces analiz adwokackich jako adwokat rozwodzących się rodziców Rose. Tak zdecydowali się rozwieść, a zarazem przekonać, że to właśnie jedno z nich jest najlepszym rodzicem dla Rose. Stella jest naratorem całej tej akcji. Ma ona przyjemny styl opowiadania całej sprawy. Jest miła, ale umie też pokazać, że jednak jej zdanie jest ważne z względu na wiedzę i doświadczenie. Podobało mi się to, że nie jest postacią bezczelną i arogancką. Była po prostu ludzka z emocjami i racjonalnym myśleniem. Rozumiejąca siebie i swoje wybory. Szczególnie rozumiała Marco - przyjemnie czytało się jej podejście do niego. Podchodziła do małej Rose z rozsądkiem, ale też wyrozumiałością do dzieci. Starała się zrozumieć ją samą. A ta dziewczynka to niezła zagadka. Już nie mówi, jest zamknięta w sobie. Jakby to co ją otacza znikało a ona nie widziała nic po za tym co robi aktualnie. Była dla mnie zagadką od samego początku. Dziecko, które jest fizycznie, ale myślami i samą egzystencją już nie. Pierwsze ich spotkanie polegało na monologu głównej bohaterki z dziewczyną. Jednak główną bohaterkę też goni momentami przeszłość - tocząca się gonitwą jej myśli.

Tytuł: "Dom z szkła" prowadzi nas do refleksji nad nim samym. Dom z szła? Nic bardziej mylnego w domu Barclayów nie ma nic co jest z szła lub by go posiadało w konstrukcji. Okna są plastikowe, na suficie nie ma żyrandoli, w ramach nie ma szkieł, szklanki nie są z szła, nie ma luster, ani witryn prezentujących szklane kolekcje. Co jest z tym domem, a może rodziną nie tak? Czemu nie można w nim uświadczyć kruszca, który jest tak popularny w wielu domach? Dlaczego Beth wybuchła złością na widok szklanej miareczki? Te pytania długo mnie nurtowały. Główna bohaterka prowadzi rozmowy z każdym na bieżąco analizując co mówią, jak się zachowują, a zarazem mimika twarzy nie jest w stanie jej umknąć. To mistrzyni analizy. Kocham tę postać.

"To tylko dziecko. Rose potrzebuje rodziny"*

Książka jest przyjemna zaczęła się od zwykłej sprawy rozwodowej, a skończyło na cichym śledztwie względem wszystkich osób w tej rodzinie. Dostaliśmy dwie sprawy w jednej książce tak naprawdę. To czyni ją przyjemną w odbiorze. Mamy śledztwo w tle, ale głównym obiektem analizy jest właśnie ta bogata rodzina z wieloma tajemnicami, które poznawałam na bieżąco. Autorka potrafiła zrobić chwilę spokoju by nagle pojawiła się informacja, która wyrzuca oczy z orbit - taki mocny plot twist.

Rose? To postać, która zaskakuje i przyciąga do siebie. Zadziwiło mnie co się z nią działo po kolejnych rozdziałach. To była postać, którą najbardziej obserwowałam. Nigdy tak nie skupiłam się w kryminale na postaci dziecka. Głównie dziecka. Przez to książka mnie tak do diecie przyciągała i przyciągała. Jednak była osobą, którą nie zbyt polubiła się z główną bohaterką. Więc byłam ciekawa jak potoczy się ta znajomość nawet jeśli polegała ona na rozmowach adwokata z dzieckiem osób rozwodzących się. Nie jednokrotnie zaskoczyła mnie swoim zachowaniem a czasem nawet jego brakiem. Była chodzącą tajemnicą ja i dla mnie jak i dla głównej bohaterki. Czysta zagadka do rozwiązania!

Ogólnie przyjemny kryminał z wieloma tajemnicami, które ku końcowi zdają się otwierać i wychodzić na wierzch.

*Cytat pochodzi z recenzowanej książki