Dałem ci oczy, a ty spojrzałaś w ciemność

Wśród surowych szczytów katalońskich gór, gdzie schronienie znajdują łowcy wilków, bandyci oraz czarownice, duchy i demony, położone jest mas Clavell. W jednym z tamtejszych pokojów na piętrze śmierci oczekuje staruszka, a wokół niej krząta się grupa kobiet. Jedna z nich modli się, inna przygotowuje posiłki, a kolejna sprząta kuchnię, wszystko to w imię godnego pożegnania umierającej. Tajemnicze mieszkanki tego domu owianego legendą kryją w sobie niezwykłe historie. Geneza ich losów sięga Joany, która pragnęła męża. Jednakże za spełnienie tego życzenia diabeł zażądał obietnicy — miłości w zamian za duszę. Kiedy odkryła, że nie takiego chciała małżonka, zerwała pakt, a konsekwencje jej czynu spadły na przyszłe pokolenia kobiet w jej rodzie. Na przykład, Bernadeta traci rzęsy, Margarida ma brakujący kawałek serca, a Blanca, pracująca w kuchni, urodziła się bez języka. Powieść „Dałem ci oczy, a ty spojrzałaś w ciemność” to fascynująca, śmiała opowieść, gdzie linie między życiem a śmiercią, historią a opowieścią zacierają się. Irene Solà korzysta z katalońskich tradycji ustnych, sztuki i literatury, baśni i zaklęć ludowych, tworząc nową jakość sagi rodzinnej, w której nie do końca wiadomo, kto bardziej prześladuje — żywi umarłych czy umarli żywych. ActuaLitté opisuje tę książkę jako „pełną humoru, melodyjną prozę”, a „Libération” określa ją jako „demoniczną w poetyckim tego słowa znaczeniu”. Catherine Lacey podkreśla jej bogatą fabułę i narracyjną odwagę, porównując ją do twórczości Ágoty Kristóf i Juana Rulfo. Solà, jako kompozytorka i poetka, łączy różnorodne nuty w jedną partyturę. Zaś „Quadern” z „El País” zauważa, że estetyczny kunszt książki sprawia, że jej dziwność staje się naturalna, dzięki mistrzowsko wzbogaconemu językowi oraz wykorzystaniu legend i folkloru.