Człowiek który śpi / Lokator

W powieści "Człowiek, który śpi" Georges Perec przedstawia historię jednego człowieka, który na pewnym etapie swojego życia decyduje się na radykalne zmiany. Rezygnuje z nauki, wycofuje się z codziennych obowiązków, wybierając życie na uboczu jako outsider. Zrywa związek z dotychczasowym otoczeniem, odrywa się od ustalonej rzeczywistości. Postanawia zredukować swoje życie do powtarzalnych, podstawowych czynności – minimalizuje egzystencję do kilku działań niezbędnych do przetrwania, takich jak mycie się, golenie, czy pranie skarpetek.Z czasem bohater staje się coraz bardziej zobojętniały, jego życie wypełniają czynności bez znaczenia. Godziny spędza na wędrówkach po mieście, odwiedza przypadkowe kina, muzea, biblioteki, dworce. Grywa samotnie w karty, stawia pasjanse i czyta każdą linijkę „Le Monde”, zatapiając się w stanie zawieszenia i izolacji. Stopniowo zanurza się w obojętności, pozwala by życie płynęło obok niego, pozbawione hierarchii czy głębszego sensu.Egzystacja głównego bohatera sprowadza się do mechanicznych, automatycznych działań. Jest niczym zawieszony w próżni człowiek, oddzielony od emocji i pragnień, trwający w iluzji, że może uciec przed światem i jego wymaganiami. Jednak w końcu, zmuszony narastającym poczuciem rozpaczy, zaczyna powoli się przebudzać. Zdaje sobie sprawę, że obojętność donikąd nie prowadzi, podejmuje próbę wprowadzenia dyscypliny, tworząc własny harmonogram, rytuały i ustalając ramy działania.Perec maluje obraz człowieka, który odkrywa na nowo znaczenie codzienności, odrzucając iluzję, że można uciec przed czasem oraz historią. Poznaje, że niezależnie od prób uniku, rzeczywistość nie da się całkowicie wyeliminować z życia.