Cień mojego dziecka

Po tragicznym odchodzeniu córki Isy, P.F. Thomése znalazł się w bolesnej ciszy oraz w świecie słów, których musiał się dopiero nauczyć. "Cień mojego dziecka" to głęboko poruszający opis jego wewnętrznych zmagań i poszukiwania nowego języka do wyrażenia rozpaczy. Życie zostaje wywrócone do góry nogami i każde znaczenie trzeba odkryć na nowo. Książka stanowi hołd dla zmarłej córki, będąc jednocześnie aktem miłości i pięknym studium żałoby, próbując odpowiedzieć na pytanie, jak wrócić do codzienności, gdy strata wydaje się niepowetowana.Thomése konfrontuje się z najtrudniejszymi emocjami, szukając słów na opisanie doświadczenia, którego język często nie jest w stanie oddać. Te momenty są pełne trudnych, bolesnych i prawie niemożliwych do przyjęcia refleksji. Mówi o brutalnej prostocie śmierci dzieci i o języku, który mimo wszystko stara się to opowiedzieć, nawet gdy wszystko inne wokół umiera.Justyna Bargielska zauważa, że określenia takie jak "przejmujący" czy "rozdzierający serce" nie oddają w pełni głębi emocji zawartych w tej książce. "Cień mojego dziecka" to dzieło, które nadaje kształt niewyobrażalnej stracie. Joost Zwagerman podkreśla, że to tekst, który przesuwa granice tego, co przejmujące. Dla L.H. Wienera jest to jeden z najbardziej poruszających utworów, z jakimi się spotkał, a Tonnus Oosterhoff chwali książkę za wspaniałe, wzruszające fragmenty o stracie.