Chwila na miłość

Autorka na kartach tej książki dzieli się z nami historią swojego życia.

Joanna studentka z Krakowa, wyjeżdża na stypendium do Sarajewa. Dziewczyna jest zauroczona wielokulturowością, gościnnością, wielowyznaniowością tego miejsca.
Zakochuje się nie tylko w tym mieście, ale i w przystojnym studencie — Sejo. Ich uczucie jednak zostaje wystawione na próbę kiedy wybucha wojna.
I choć mieli tylko chwilę na miłość, okazuje się, że to uczucie jest na tyle silne, by przetrwać ten trudny czas.

Losy Joanny i jej męża zainteresowały kiedyś legendę polskiego dziennikarstwa- Waldemara Milowicza — nakręcił o nich film.

Autorka na początku oprowadza nas po mieście, opisuje jego architekturę bardzo szczegółowo, co muszę przyznać, mnie nużyło. Ale widać jak bardzo zachwyciło ją to miejsce na ziemi i jego niesamowicie serdeczni, gościnni mieszkańcy.

"Kawą był częstowany każdy, kto tylko przekroczył próg pokoju, i to nie tylko ich pokoju. Tak było w całym akademiku, w całym Sarajewie, w całej Bośni i Hercegowinie. Egzystencja tam miała zapach i smak kawy, a południowy, których poznałam, byli serdeczni, ciepli, gościnni".

Dalej już lektura jest bardzo wciągająca, czyta się jednym tchem, trudno się oderwać.
Wojna na Bałkanach toczyła się w latach 90, nie tak dawno, nie daleko naszego kraju, a mimo to nie mówi się o tym. Nie wiedziałam nic poza tym, że kiedyś miała miejsce...

Co zwróciło moją uwagę — Joanna jest niesamowicie ambitna, co w dzisiejszych czasach jest godne podziwu.

Autorka bez ubarwiania pokazuje nam oblicze wojny oczami zwykłych ludzi, którzy byli świadkami tych wydarzeń. Opisuje oblężenie Sarajewa, oraz swoją walkę będąc w Krakowie, tęskniąc i drżąc o życie ukochanego.
Z determinacją chwytała się każdej możliwości- uruchamia znajomości, szukała różnych sposobów, by dostać się do ukochanego, wysłać paczkę, czy chociaż usłyszeć jego głos. Nie ważne były koszta, jakie przyjdzie jej ponieść, ryzyko, iż przesyłka nie dotrze. Kobieta była odważna, niezłomna. Na szczęście pojawiły się w jej życiu osoby chętne pomóc bezinteresownie.

Choć rozłąka trwała bardzo długo, szczęśliwie Sejo przeżyje, a uczucie, jakim się darzą przetrwa próbę czasu. I to jest piękne, potęga prawdziwej miłości.
Wojna to nie tylko polityka, to przede wszystkim dramaty ludzi- utrata poczucia bezpieczeństwa, strata bliskich, domu, głód, tęsknota, cierpienie, śmierć. Ale nie tylko ludzi, zwierząt także, autorka wspomniała i o nich, co dla mnie jest równie ważne.
Wojna zawsze pochłania wiele ofiar.
Czułam żal, łzy płynęły kiedy czytałam o dzieciach bawiących się wśród gruzów, we wrakach aut, ginących od wybuchu min. To tak bardzo niesprawiedliwe, że cierpią ludzie! W imię czego?? Bo ktoś, kto ma władzę zsyła na ludzkość tyle zła...po co? Dlaczego?
Życie jest krótkie, powinniśmy przeżyć je jak najpiękniej, cieszyć się nim. Jakim prawem ktoś decyduje za nas?
Bardzo wstrząsnęły mną słowa męża autorki zamieszczone w liście do niej, o tym, że najbardziej szkoda straconego czasu... To prawda, a ta świadomość łamie serce... Czasu straconego nie da się odzyskać, lata młodości przemijają na wojnie, wyniszczając człowieka fizycznie i psychicznie.
"Są takie chwile w życiu, kiedy człowiekowi wydaje się, że ktoś brutalnie wyrwał mu z rąk jego świat".
To wydanie książki wzbogacono o fragmenty listów, wiele zdjęć.
Mam też informacje jak potoczyły się dalsze losy bohaterów tej niezwykłej historii.
Na koniec autorka zachęca nas do zwiedzenia Sarajewa, zobaczenia pomników, oraz miejsc, które noszą ślady tamtych czasów.
"Czasem zadaję sobie pytanie, dlaczego to właśnie mnie musiało spotkać. Moje pokolenie chyba najwięcej traci w tej wojnie. Właśnie teraz, kiedy najwięcej mogę, kiedy najwięcej chcę i mam najwięcej sił, muszę zajmować się czymś najgorszym, co istnieje na świecie — muszę walczyć".