Chrzciciel

Drugi tom serii o komisarzu Rafale Lichym pozostawił we mnie uczucia mieszane. Z jednej strony autor konsekwentnie rozwija spójną wizję głównego bohatera — i to właśnie Lichy pozostaje najmocniejszym punktem tej powieści. Jego sposób postrzegania świata, wewnętrzne rozdarcie oraz emocjonalna powściągliwość nadal przyciągają uwagę i sprawiają, że chce się z nim podążać dalej.
Z drugiej strony Chrzciciel wyraźnie traci tempo. Narracja w dużej mierze opiera się na rozwlekłych opisach miejsc i stanów emocjonalnych postaci. Sam bohater wspomina o „chodzeniu od domu do domu”, które teoretycznie nie powinno być monotonne — jednak w praktyce dokładnie tak zostało przeze mnie odebrane. Klimat jest gęsty i mroczny, lecz chwilami przytłacza konstrukcję samego śledztwa.
Największy problem pojawia się w finale. Wyjaśnienie zagadki zostaje podane nagle, na kilkunastu ostatnich stronach, bez wystarczającego wcześniejszego przygotowania czytelnika. Brakuje wyraźnych poszlak, które prowadziłyby do zaprezentowanej koncepcji Lichego. Owszem, można dostrzec pojedyncze elementy rozsiane w tekście, jednak jest ich zbyt mało, by zakończenie wydało się w pełni wiarygodne. Rozwiązanie sprawy sprawia wrażenie pojawiającego się niespodziewanie — niczym królik wyciągnięty z kapelusza.
W efekcie Chrzciciel działa lepiej jako powieść psychologiczna niż klasyczny kryminał. Autor doskonale oddaje emocje i stany wewnętrzne bohaterów, jednak nie prowadzi śledztwa w sposób, który pozwalałby czytelnikowi samodzielnie złożyć całość przed finałem. To rodzi pytanie, czy czegoś nie przeoczyłam — ale raczej wynika to z konstrukcji powieści niż z braku uważności odbiorcy.
Mimo tych zastrzeżeń, postać komisarza Lichego pozostaje na tyle intrygująca, że bez wahania sięgnę po kolejny tom. Chrzciciel nie spełnił w pełni moich oczekiwań, ale nie przekreślił serii — raczej umocnił przekonanie, że jej największą siłą jest bohater, nie sama intryga.