Chronologia wody

Lidia Yuknavitch w swojej książce tworzy pełną emocji opowieść o doświadczeniach życiowych, sięgając po wodę jako główny motyw. Jej życie nie było łatwe. Jak oddać słowami ból matki po stracie dziecka? Jak uchwycić dorastanie w domu pełnym ojcowskiej złości? Autorka nie unika trudnych tematów, opisując lata autodestrukcji - naznaczonych alkoholem, narkotykami i seksem.Yuknavitch z nieustraszonością przedstawia swoje przeżycia, dogłębnie analizując egzystencjalne problemy. W jej podróży wspierają ją różni przewodnicy, od Joanny d'Arc po Kena Keseya. Nie wstydzi się szczerości, ukazując ludzkie ciało jako symbol doświadczeń, które przeszła. Jej nieustępliwość w dążeniu do przodu, mimo przeciwności, jest imponująca. Chronologia wody jest także sprzeciwem wobec narzuconych kobietom przez kulturę wzorców życia.W mojej interpretacji tej książki byłam jak unosząca się na wodach Morza Martwego - ciepło otulało, ale sól szczypała w wrażliwe miejsca. Tak samo działają słowa Yuknavitch. Autorka obrazuje siebie jakby pisanie było integralną częścią jej bytu, co doskonale oddaje tłumaczenie Kai Gucio. Chronologia wody to coś więcej niż książka; to nasłuchanie oddechu innej osoby. Dla Chucka Palahniuka ta książka jest niewyczerpanym źródłem inspiracji, a Cheryl Strayed opisuje ją jako piękną, prawdziwą pieśń, która zmienia życie. Diana Abu-Jaber podkreśla, że to opowieść pełna pasji, wzbudzająca silne emocje i ukazująca człowieczeństwo w pełnej krasie. Publishers Weekly określa tę książkę jako triumf pisanej sztuki. Jestem głęboko zainspirowana wizją Kristen Stewart, która planuje podróż z Yuknavitch, przekształcając jej opowieść w film. Jej celem jest stworzenie wybitnej roli kobiecej, której pragnie dla innych, choć sama jej nie zagra.