Być poetką życia

"Być poetką życia. Zapiski z lat 1938-1943" to lektura, która wciąga czytelnika w świat, gdzie świętość jest możliwa do pogodzenia z codziennymi trudnościami życia. Z każdej strony "Zapisków" wyłania się postać głęboko czuła, empatyczna, z wyjątkowym talentem do współodczuwania rzeczywistości z innymi. Natalia, będąc osobą mistyczną, równocześnie twardo stąpała po ziemi, co czyniło ją kronikarką codzienności o niezwykłej przenikliwości i wnikliwości obserwacyjnej. Jej dzieło jest nie tylko dokumentacją minionych czasów i związanych z nimi ludzi – przyjaciół, rodziny, znajomych – ale także przedstawieniem różnorodnych odcieni miłości: od miłości do bliskich, przez miłość do harmonii natury, aż po miłość do Boga. Na stronach książki śledzimy nieustanny rozwój duchowy oraz poszukiwanie własnej ścieżki do świętości przez Natalię. Była przekonana, że świętość powinna być celem życia każdego chrześcijanina, jak podkreśla Katarzyna Sokołowska w swoim artykule dla czasopisma „Więź”.Błogosławiona Natalia Tułasiewicz (1906-1945), polonistka, nauczycielka i poetka, była osobą wyjątkową, pragnącą wiedzy i kontaktu z ludźmi oraz naturą. Zafascynowana kulturą i sztuką, blisko związana z ideą apostolatu świeckich, szukała własnej drogi do świętości. W czasie II wojny światowej, w 1943 roku, udała się do Hanoweru jako emisariusz Rządu Londyńskiego i apostolskiej misji świeckiej. Po dekonspiracyjnym zatrzymaniu została uwięziona w Hanowerze, a następnie przeniesiona do Kolonii. W 1944 roku odesłano ją z wyrokiem śmierci do obozu w Ravensbrück. Jej heroizm i męczeńska świętość zostały uznane przez Kościół, gdy 13 czerwca 1999 roku w Warszawie, podczas VI pielgrzymki Jana Pawła II do Polski, dokonano jej beatyfikacji.