Blizny

W jakim języku rozmawiać, gdy świat, jaki znamy, przestaje istnieć? Czy zasady gramatyki wciąż mają znaczenie? Autorka, w poszukiwaniu odpowiedzi, eksperymentuje z różnymi formami wyrazu. Ta książka, będąca zbiorem fragmentów poetyckiej prozy, rytmicznych wierszy i kolaży, stanowi kulminację emocjonalnej i artystycznej podróży przez proces żałoby. Chociaż prace autorki są głęboko osobiste i intymne, czerpią zarówno z prywatnych doświadczeń straty, jak i z prób odkrycia języka, który mógłby oddać to, co zostało utracone na końcu świata. "Tu powinna być recenzja, ale jeszcze nie wiem, jaka. Nie wiem, jak się za nią zabrać. Myślałem, że będę pisał tylko o wierszach, lecz zaintrygowało mnie to, co przed i po - rozproszona proza, z której wynika, skąd pochodzą te utwory, jak narodziły się w umyśle, sercu i ciele autorki. Każdy aspekt dotykał ją i poruszał - podobnie jak teraz ja jestem poruszony. Chociaż nigdy nie urodziłem, nie byłem córką ani matką, muszę nawiązać do tej kobiecej melancholii. Muszę odnieść się do literackiego rzemiosła. Jakże dziwnie to brzmi - depresja z rzemiosłem, żałoba ze strukturą, miłość i jej mozolnie opracowywane słowa, które z oddali wyglądają jak blizny. Z bliska nimi naprawdę są." Karol Maliszewski Opis ten udostępniony został przez wydawcę.