Bezradność nauczyciela

Nauczyciele często niesłusznie obwiniani są za niedoskonałości systemu edukacyjnego, które wynikają z głębszych, strukturalnych problemów. Taka sytuacja rodzi poczucie niesprawiedliwości oraz wzbudza niepokój dotyczący przyszłości edukacji na świecie i ich własnej kariery zawodowej. To prowadzi wielu pedagogów do ograniczenia swojego zaangażowania jedynie do absolutnie koniecznych zadań, w próbie ochrony się przed wpływem dominującego konsumeryzmu, biurokracji oraz fasadowych działań. Chcieliby realizować swoje obowiązki w odpowiednich warunkach i cieszyć się podstawową stabilnością zawodową, wierząc jednocześnie w wyjątkowy charakter swojego zawodu. Choć silnie identyfikują się z tą rolą, coraz trudniej jest im czerpać z niej prawdziwą satysfakcję, w miarę jak edukacja staje się bardziej zorientowana na pragmatyzm, a uczniowie traktowani są jak klienci. Proces nauczania przesuwa nacisk w kierunku zapamiętywania informacji i zdolności do zdawania testów, zamiast skupiać się na rozwijaniu myślenia krytycznego. Ta społeczna dynamika, wypływająca z transakcyjnego podejścia do życia, często stoi w sprzeczności z wizją roli nauczyciela, co powoduje u nich poczucie niemocy.