Wiesław Romanowski - sylwetka autora

Wiesław Włodzimierz Romanow1952ski, urodzony 18 sierpnia 1952 roku w Koszalinie, to polski dziennikarz, publicysta oraz uczestnik opozycji w okresie PRL. Ukończył Instytut Socjologii na Uniwersytecie Warszawskim w 1976 roku. W trakcie studiów był członkiem Zrzeszenia Studentów Polskich, a od 1977 roku przystąpił do Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej. Po studiach rozpoczął pracę w koszalińskich Zakładach Przemysłu Elektronicznego „Kazel”, następnie pracował jako referent w Komisji Planowania Urzędu Wojewódzkiego. W latach 1979–1980 pełnił rolę instruktora w Zarządzie Wojewódzkim ZSMP w Koszalinie.

W 1980 roku Romanow1952ski stał się rzecznikiem prasowym dla Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” w Koszalinie, a potem objął funkcję redaktora naczelnego tygodnika „Sierpień 80”. Podczas stanu wojennego był internowany w ośrodkach w Wierzchowie i Darłówku, ale został zwolniony w kwietniu 1982 roku. Po odzyskaniu wolności powrócił do Koszalina, gdzie kontynuował pracę w Okręgowym Zakładzie Transportu do 1985 roku, a następnie jako nauczyciel oraz specjalista w Zakładzie Techniki Medycznej. W tym czasie także aktywnie kolportował wydawnictwa niezależne. Od 1989 do 1991 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Wojewódzkiego Komitetu Obywatelskiego w Koszalinie.

W latach 1990-1992 Romanow1952ski był redaktorem naczelnym koszalińskiej rozgłośni Polskiego Radia. Później zajął się działalnością jako niezależny dziennikarz i producent telewizyjny, prowadząc TV Koszalin oraz Studio Reporter. W latach 1998–2003 pracował jako korespondent TVP w Kijowie. Jego współpraca obejmowała również Polskie Radio, BBC, „Wprost”, „Politykę”, „Rzeczpospolitą”, „Głos Pomorza” oraz „Dziennik Polski” w Londynie. Wyprodukował ponad 40 reportaży i 10 filmów dokumentalnych dla TVP1 i TVP2, głównie o tematyce rosyjskiej i ukraińskiej.

Aktywnie działał także w Kongresie Liberalno-Demokratycznym, dwukrotnie ubiegając się o mandat poselski. Zasiadał w Radzie Miasta Koszalin w latach 1994–1998. Od 2003 roku działa jako niezależny reporter, publicysta i konsultant ds. wschodnich. W latach 2009–2011 pełnił funkcję wicedyrektora Instytutu Polskiego w Mińsku, a obecnie jest konsulem w konsulacie generalnym w Grodnie na Białorusi. W 2012 roku wydał książkę „Bandera. Terrorysta z Galicji”, poświęconą Stepanowi Banderze.