Przemysław Liziniewicz - sylwetka autora

W listopadzie zeszłego roku skończyłem 54 lata. Po ukończeniu szkoły podstawowej rozpocząłem naukę w Średnim Studium Zawodowym, wybierając kierunek Społeczno-Prawny. Następnie pracowałem w Hucie Warszawa jako robotnik. Moim marzeniem była podróż dookoła świata jachtem, samotnie, co może wskazywać na moją introwertyczną naturę, często błędnie nazywaną mizantropią. Nawet zacząłem budowę własnego jachtu, który był już w zaawansowanej fazie, z gotowym kadłubem. Jednak los zmusił mnie do zrezygnowania z tych planów, ograniczając moją żeglugę do kilku rejsów po rodzimych wodach. Potem znalazłem zatrudnienie w małej firmie zajmującej się nagrywaniem kaset z muzyką Pop-Jazz, gdzie zajmowałem się głównie projektowaniem okładek. Na początku lat 90. wstąpiłem do Akademii Astrobiologii, szkoły o profilu ezoterycznym, która jednak nie skupiała się na badaniu życia pozaziemskiego. Pod koniec lat 90. zacząłem zmagać się z ciężkimi, przewlekłymi chorobami, dotyczącymi żołądka oraz stawów, a później opiekowałem się moją matką, której zdrowie zarówno fizyczne, jak i psychiczne się pogorszyło. Po jej śmierci skupiłem się na psychotronice, ezoteryce i pisarstwie. Wszystko, co piszę, bazuje na rzeczywistości. Choć niektórym moje opowieści mogą wydawać się przerysowane, uważam, że prawdziwe zdarzenia są ciekawsze niż fikcja. Nie mam rodziny i nie planuję jej zakładania, choć nie zawsze tak myślałem. Dwa lata temu przeprowadziłem się z Warszawy do Żyrardowa z powodów finansowych, lecz teraz mam wątpliwości co do słuszności tej decyzji, gdyż bezrobocie tutaj jest wysokie. Mieszkam sam z dwoma kotami, choć początkowo nie chciałem żadnego. Jeden z nich, o którym pisałem w opowiadaniu „Mrówki”, już odszedł, zastąpił go jednak inny kot. Teraz mam zawsze dwa.