Brat Wawrzyniec od Zmartwychwstania - sylwetka autora

Brat Wawrzyniec od Zmartwychwstania jest postacią znaną w Karmelu terezjańskim jako wielki propagator życia w ciągłej obecności Boga. Niestety, dostępne informacje biograficzne na jego temat są skąpe. W "Catalogus chronologicum et historicum" paryskiej prowincji zakonnej wspomniany jest zaledwie w kilku zdaniach: "Brat Wawrzyniec od Zmartwychwstania, Mikołaj, syn Dominiki Herman i Luisa Majeur, pochodzący z Hériminil w diecezji Toul, urodził się w 1614 roku. Złożył profesję wieczystą 14 sierpnia 1642 roku w Paryżu, a zmarł 12 lutego 1691 roku w Paryżu". Ta sama notka widnieje w Necrologium prowincji: "Brat Wawrzyniec od Zmartwychwstania, brat konwers, świeckie imię: Mikołaj Herman, z Hériminil, diecezja Toul, urodzony w 1614, profesja wieczysta 14 sierpnia 1642 w Paryżu, zmarł 12 lutego 1691, w wieku 77 lat, w zakonie przeżył 49 lat".

Dodatkowe informacje pochodzą z jego własnych pism i przekazów ks. Józefa de Beaufort, który miał okazję znać Wawrzyńca osobiście i rozmawiać z nim wielokrotnie. To właśnie dzięki księdzu de Beaufort pisma brata Wawrzyńca oraz wspomnienia o nim ujrzały światło dzienne już w 1693 roku, zaledwie dwa lata po jego śmierci. Dowiadujemy się, że Wawrzyniec w młodym wieku wstąpił do wojska i uczestniczył w konfliktach podczas szwedzkiego najazdu. Po odniesieniu poważnej rany w pobliżu Rambervilliers, opuścił wojsko z trwałym kalectwem. Następnie podjął pracę jako służący u pana de Fieubert, pracującego w ministerstwie skarbu. Jak wynika z jego relacji w rozmowie z ks. de Beaufort, praca ta nie była udana z powodu jego niezgrabności. Mówił o sobie jako o "dużym i niezgrabnym człowieku, któremu wszystko leciało z rąk".

Nie ma więcej szczegółów na temat jego dalszego życia, poza wzmianką o nawróceniu, które miało miejsce w jego osiemnastym roku życia. Przeżycie to prowadziło go w końcu do bram paryskiego konwentu karmelitów bosych. Pewnego zimowego dnia, obserwując nagie drzewo i rozmyślając, jak wkrótce ożyje, kwitnąc na nowo, doświadczył głęboko prawdy o Bożej Opatrzności i potędze Boga. To przeżycie odmieniło jego serce, całkowicie odrywając go od spraw świata i wzbudzając w nim wielką miłość do Boga. Pamięć o tym wydarzeniu trwała w jego sercu przez ponad czterdzieści lat życia w zakonie, dzięki czemu mógł opisać je z niezwykłą dokładnością.