Borys Sawinkow - sylwetka autora

Data i miejsce urodzenia:

1 Stycznia 1879

Data i miejsce zgonu:

1 Stycznia 1925

Borys Wiktorowicz Sawinkow (1879 - 1925) uchodził za jednego z najbardziej tajemniczych konspiratorów i terrorystów swoich czasów. Był osobą, która równie umiejętnie posługiwała się zarówno piórem, jak i materiałami wybuchowymi. Znany ze swoich niezłomnych nerwów i imponującej intuicji, był kluczowym członkiem Organizacji Bojowej Partii Socjalistów-Rewolucjonistów, zwanej eserami. Sawinkow zorganizował setki zamachów, z czego szczególnie pamiętane są te na ministra spraw wewnętrznych Wiaczesława Plehwego w 1904 roku oraz Wielkiego Księcia Sergiusza Romanowa w 1905 roku.

Jego działalność została przerwana, kiedy został wydany przez Jewno Azefa, swojego przełożonego i agenta carskiej Ochrany, ale zdołał uciec z celi śmierci w Sewastopolu. Po wydarzeniach Rewolucji Lutowej Sawinkow pełnił funkcję wiceministra w Rządzie Tymczasowym Aleksandra Kiereńskiego. Gdy nastała rewolucja październikowa, angażował się w walki przeciw bolszewikom, zarówno na froncie w armii gen. Antona Denikina, jak i w działalności podziemnej.

Zdobywszy zaufanie marszałka Józefa Piłsudskiego, Sawinkow organizował Rosyjską Armię Ludową i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku w oddziałach Stanisława Bułak-Bałachowicza. Po zakończeniu wojny zamieszkał w Warszawie, gdzie założył Ludowy Związek Obrony Ojczyzny i Wolności. Niestety, w październiku 1921 roku został wydalony z Polski i osiadł w Europie Zachodniej.

Postanowił porzucić Biały Ruch i zaczął poszukiwać kontaktów z rosyjskim podziemiem nacjonalistycznym. W 1924 roku został podstępem zwabiony do ZSRR, gdzie zginął w więzieniu na Łubiance, prawdopodobnie wyrzucony z okna. Pomimo życia pełnego niebezpieczeństw i bliskich spotkań ze śmiercią, Sawinkow pozostał człowiekiem o nieposzlakowanej uczciwości. Miał wyraźnie oficerskie poczucie honoru jako rewolucjonista. Oprócz licznych prac historycznych i pamiętników „Wspomnienia Terrorysty”, pisał również autobiograficzne powieści pod pseudonimem „W. Ropszyn”, takie jak „Koń Blady”, „To czego nie było” i „Koń Wrony”.