Annabelle i książę

Do sięgnięcia po książkę „Anabelle i książę” Evie Dunmore, pierwszy tom Ligi Niezwykłych Kobiet, zainspirowała mnie krótka notka na stronie tytułowej. Byłam świeżo po lekturze opowieści o walce kobiet o swoje prawa i chciałam pozostać w tym temacie jeszcze trochę dłużej. Czy się zawiodłam? Otóż nie.
Powieść osadzona jest w 1879 roku, a więc w czasach, w których świat wyglądał zupełnie inaczej, a kobieta miała bardzo niewiele przestrzeni, by decydować o własnym życiu. Byłam świadoma różnic epoki i sposobu myślenia, jednak z każdą kolejną stroną coraz mocniej uświadamiałam sobie, jak ogromne znaczenie ma to, że żyjemy w czasach, w których możemy samodzielnie wybierać swoją drogę.
Nigdy wcześniej nie zgłębiałam bliżej historii sufrażystek, a o sawantkach — przyznaję — wcześniej w ogóle nie słyszałam. I właśnie ten aspekt książki okazał się dla mnie największą wartością. Otrzymałam znacznie więcej niż romans osadzony w historycznych realiach. Dostałam opowieść o kobietach, które nie godziły się na świat zaprojektowany przez mężczyzn i odmawiały im prawa do własnego głosu.
Szczególnie podobała mi się ukazana walka o godność, wolność, edukację i prawo do decydowania o sobie. To niesamowite, jak łatwo współcześnie traktujemy te rzeczy jako oczywistość, zapominając, że jeszcze nie tak dawno były przywilejem, o który kobiety musiały walczyć. Czytając tę historię, poczułam tę siłę — potrzebę walki o lepsze jutro i świadomość, że prawa, które mamy dzisiaj, nie pojawiły się znikąd.
Evie Dunmore stworzyła świat, w którym bardzo łatwo się zatracić. Miałam momentami wrażenie, że nie tylko obserwuję bohaterów, ale rzeczywiście kroczę obok nich ulicami XIX-wiecznej Anglii. Czuć w tej historii ogromną dbałość o realia epoki, język i społeczne zależności. Nie dziwi mnie to, biorąc pod uwagę akademickie wykształcenie autorki i jej zainteresowanie historią oraz dyplomacją.
Fabuła rozwija się niespiesznie, ale konsekwentnie i z każdym rozdziałem coraz bardziej wciąga. Romans oczywiście jest jej ważną częścią, jednak dla mnie stanowił raczej tło dla czegoś znacznie istotniejszego — opowieści o niezależności, odwadze i próbie odzyskania prawa do własnej tożsamości.
Zakończenie było dla mnie dość łatwe do przewidzenia, ale… tym razem zupełnie mi to nie przeszkadzało. Bo nie sam finał był tutaj najważniejszy. Ważniejsza była droga, którą przeszły bohaterki, i myśli, które ta historia zostawiła we mnie po zamknięciu książki.
„Anabelle i książę” polecam nie tylko miłośniczkom romansów historycznych. Polecam ją przede wszystkim kobietom — choćby po to, by na chwilę zatrzymać się i pomyśleć, jak wiele zmieniło się przez te wszystkie lata. I jak wiele odwagi kosztowało nasze poprzedniczki wywalczenie tego, co dziś tak łatwo uznajemy za oczywiste.
Bo czasami książka historyczna nie opowiada wyłącznie o przeszłości.
Przypomina nam również, jak wiele zawdzięczamy kobietom, które miały odwagę powiedzieć: „nie”.