Zapomniane życie

„Zapomniane życie” Eweliny Paprotny to historia, która od pierwszych stron wciąga klimatem ucieczki, wolności i pragnienia oddechu. Lena wyjeżdża do Barcelony, by choć na moment wyrwać się z własnej codzienności - chce światła, przestrzeni, nowego początku. Miasto ją zachwyca, otula swoją energią, daje poczucie lekkości i beztroski. Do czasu… Jedno zdarzenie sprawia, że jej życie pęka na pół, a ona sama budzi się w zupełnie innej rzeczywistości - bez wspomnień, bez tożsamości, bez odpowiedzi.

Bardzo poruszył mnie wątek „nowej Leny” - Mariposy, kobiety, która musi zbudować siebie od zera, ucząc się świata i własnych emocji na nowo. Hiszpańska opiekunka, która otacza ją troską i czułością, wnosi do tej historii ogrom ciepła i spokoju. Ten kontrast między lękiem a bezpieczeństwem, zagubieniem a bliskością, został poprowadzony niezwykle subtelnie i prawdziwie.

Równolegle toczy się dramat rodziny i przyjaciół - rozpacz, niepewność, nadzieja, która nie gaśnie. Autorka bardzo dobrze pokazuje, że zniknięcie jednej osoby to cierpienie wielu istnień. Każdy przeżywa stratę inaczej, każdy inaczej radzi sobie z bezsilnością. Ten emocjonalny dualizm, dwóch światów, dwóch perspektyw, buduje napięcie i sprawia, że trudno oderwać się od lektury.

To książka o pamięci, ale jeszcze bardziej o tożsamości. O tym, że nawet jeśli stracimy przeszłość, to serce, wrażliwość i potrzeba bliskości zostają. To historia o strachu, ale też o odwadze. O utracie, ale i nadziei. Delikatna, poruszająca, emocjonalna - zostaje w głowie i w sercu na długo.