Zamach w sarajewie

W 1957 roku Georges Perec, wówczas zaledwie 21-letni student historii, który już się nie uczy, zmaga się z trudnościami pisarskimi. Mimo że pragnie pisać, jego wysiłki nie przynoszą zadowalających efektów. Składa zbiór krótkich tekstów zatytułowany "Manderre", inspirowany nieco "Mokradłami". Publikuje również krótkie recenzje, jedną z nich o książce Ivo Andricia "Most na Drinie", w czasopiśmie "Les Lettres nouvelles", kierowanym przez Maurice'a Nadeau. Perec zmaga się z samotnością w swoim mieszkanku przy rue Saint-Honoré i przeżywa frustrację z powodu trudności w pisaniu. W liście do Nadeau przyznaje, że przez pół roku nie ukończył żadnego z rozpoczętych utworów, mimo że jego wysiłki trwały już niemal dwa lata. Nasz tekst przedstawia Pereca nie jako znanego wirtuoza, jakiego później poznaliśmy dzięki "Życiu instrukcji obsługi", ale jako młodego człowieka, którego droga pisarska prowadziła również przez mroczne zakamarki ludzkiego istnienia, znane z "Człowieka, który śpi" czy "W albo wspomnienie z dzieciństwa". Ostatnie jego dzieło, "Kondotier", pokazane w 2012 roku, ukazało pisarza zmagającego się z osobistymi dylematami. Obecnie dzięki "Zamachowi w Sarajewie" mamy okazję zobaczyć jeszcze wcześniejsze etapy jego twórczego rozwoju. Te pierwsze próby literackie ocierają się o analizę psychologiczną i zarysowują historie miłości i życiowych rozterek. Choć później Perec odnajduje inne ścieżki twórczości, to dzięki tym początkowym próbą poznajemy fundamenty jego pisarskiego dziedzictwa. Publikacja ta, wspierana przez Instytut Książki w ramach programu "Inne Tradycje", uzyskała dofinansowanie z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.