Zakochaj się jeszcze raz

🩵 Czy można pokochać kogoś drugi raz? [Recenzja] 🩵

Ta książka ma motyw, który bardzo lubię, a jest rzadkością w literaturze (ja mało go spotkałam, a wiele czytam). Motyw utraty pamięci i powrót do życia sprzed wypadku. To ciężkie i bolesne dla samego bohatera jak i jego bliskich, którzy znają te postać sprzed wypadku. Tak jest właśnie w tej książce, Emery i Luca są małżeństwem, ale wypadek odbiera coś co jest też ważne dla obojga: pamięć i wspomniana z sobą związane. On nie pamięta w ogóle jej, a co dopiero siebie. To nie zwiastuje nic dobrego na ich wspólną przyszłość.

Książka jest ciekawie pisana, pokazuje nam dwie płaszczyzny wszystkiego przed wypadkiem, od wspomnień pierwszych spotkań, po ich ślub i wypadek. Drugą częścią jest oczywiście konsekwencje wypadku i dalsze ich losy. Widzimy ich razem na przestrzeni dosłownie lat, by teraz stać razem z Emery na korytarzu szpitala i mieć w głowie jedno: on jej nie pamięta. Nic a nic.

To było fascynujące czytać to co będzie dziać się później: będą dalej razem, rozstaną się, a może ona odpuści i samą odejdzie? Każdy scenariusz był w mojej głowie, ponieważ nie miałam pewności co do ich relacji. Nawet po wypadku, a w sumie już szczególnie wtedy, kiedy on wcale jej nie pamięta. To dawało mi poczucie, żeby dalej czytać, bo nie żadne jeśli się nie dowiem co bedzie dalej!

Narracja prowadzona jest na dwie perspektywy, tak obojga bohaterów. Nadaje to przejrzystości ich relacji i tego co sami myślą o aktualnej sytuacji. A nie jedno może nas zaskoczyć w tym co przeczytamy zawartego w ich głowach.

Dobrze się przy niej bawiłam. Przecież nic tutaj pewne nie było, a to lubię najbardziej. Powiem także, że intrygująca była tajemnicza praca Emery. Ciekawie było pokazanie tego czym naprawdę się zajmuje.

Los dał bohaterom drugą szansę na ich małżeństwo, a oni zrobili z tym co uważali za słuszne. A ja z niecierpliwością obserwowałam to w całości. To było super!

Co byś zrobiła, gdybyś dostała możliwość naprawienia jednej z najważniejszych rzeczy w swoim życiu? A co, jeśli ceną za tę drugą szansę byłoby przekonanie ukochanej osoby, że warto zakochać się w tobie po raz pierwszy?
Emery Finch nie jest typem bohaterki, która łatwo zatrzymuje się w miejscu. Ambitna, skoncentrowana na pracy i pochłonięta tajnym projektem badawczym, przez długi czas wierzy, że na miłość i wspólne chwile przyjdzie jeszcze czas. Przecież Luca ją kocha. Przecież jest jej mężem. Przecież jutro też można odłożyć kolację, rozmowę czy świętowanie rocznicy. Tyle że „później” nie zawsze nadchodzi. Tragiczny wypadek wywraca życie Emery do góry nogami, a kobieta decyduje się zrobić coś absolutnie szalonego, żeby odzyskać Lucę. I właśnie tutaj historia zaczyna balansować na granicy romansu, science fiction, dramatu i opowieści o konsekwencjach przekraczania granic. Problem w tym, że odzyskany Luca nie jest już tym samym Lucą. Nie pamięta Emery. Nie pamięta ich pierwszego spotkania, wspólnych chwil ani małżeństwa. Dla niego jest obcą kobietą. Dla niej miłością całego życia.
I chyba właśnie ten aspekt najbardziej mnie w tej książce zatrzymał. Bo „Zakochaj się jeszcze raz” nie opowiada wyłącznie o odzyskaniu ukochanej osoby. To przede wszystkim historia o tym, jak łatwo można być obok kogoś i jednocześnie przestać naprawdę z nim być. Emery dostaje coś, czego większość z nas nigdy nie będzie miała, możliwość rozpoczęcia relacji od początku. Bez wspólnej przeszłości, bez przyzwyczajeń, bez niewypowiedzianych pretensji. Tylko czy można odbudować coś, co dla jednej osoby było całym życiem, a dla drugiej nigdy się nie wydarzyło?

Obserwowanie tej relacji było niezwykle pochłaniające. Zamiast prostego „i żyli długo i szczęśliwie” dostajemy ponowne poznawanie się, ostrożne zbliżanie i próby odnalezienia tej iskry, która kiedyś pojawiła się między Emery i Lucą. Pojawiają się momenty zabawne i lekkie, są też takie, które potrafią mocniej ścisnąć za serce. Szczególnie ciekawie wypadają retrospekcje pokazujące początki ich związku, które zaczęły się od spontanicznego spotkania w Vegas i prowadziły aż po małżeństwo, które z pozoru było kompletnie niepasującym zestawieniem.

Nie wszystko jednak kupiłam w tej historii. Największym problemem okazała się dla mnie sama naukowa podstawa fabuły. Pomysł jest bez wątpienia oryginalny i pozwala autor­kom zrobić z romansu coś znacznie bardziej nieprzewidywalnego, ale jednocześnie wymaga od czytelnika sporej dawki wiary. Im dalej w historię, tym mocniej miałam wrażenie, że autorki bardzo chciały zmieścić w jednej książce wszystko: romans, dramat, eksperyment naukowy, zagadkę, odrobinę sensacji, humor i futurystyczny koncept. Momentami działało to świetnie, a momentami tworzyło mieszankę, która była zwyczajnie zbyt intensywna. Mimo tego książka ma jedną ogromną zaletę, której autorkom nigdy nie mogę odmówić, czyta się ją naprawdę szybko. Christina Lauren potrafią pisać w taki sposób, że nawet kiedy fabuła zaczyna wykonywać nieoczekiwane zakręty, trudno odłożyć książkę. Dialogi są lekkie, emocje wyczuwalne, a między bohaterami jest chemia, której nie trzeba długo szukać.

Emery zapamiętam z tej historii najbardziej. Nie dlatego, że nagle staje się zupełnie inną osobą, ale dlatego, że zaczyna dostrzegać rzeczy, które wcześniej spychała na dalszy plan. Praca była dla niej ważna. Cel był ważny. Badania były ważne. Tylko że życie nie składa się wyłącznie z rzeczy, które można zaplanować, zmierzyć i odhaczyć. Czasami najważniejsze rzeczy dzieją się pomiędzy kolejnymi punktami na liście zadań.

„Zakochaj się jeszcze raz” jest więc romansem dość nietypowym: chwilami słodkim, chwilami wzruszającym, a chwilami tak nieprawdopodobnym, że pozostaje tylko uśmiechnąć się i czytać dalej. Nie każda decyzja fabularna przypadła mi do gustu, ale doceniam odwagę autorek, by zamiast kolejnej przewidywalnej historii o drugiej szansie stworzyć coś, co tę drugą szansę dosłownie stawia na głowie. Bo może miłość nie zawsze polega na tym, że ktoś pamięta wszystkie wspólne chwile. Może czasem polega na tym, że mimo ich braku potrafi wybrać cię jeszcze raz.