Wojna Restrepo

Sebastian Junger, nazywany przez wielu Hemingwayem XXI wieku po sukcesie "Gniewu oceanu", spędził piętnaście intensywnych miesięcy z plutonem żołnierzy w surowych górach Afganistanu. Obserwował z bliska życie w Bazie Restrepo w Dolinie Korengal, miejscu dalekim od komfortów nadmorskiego kurortu. Zaopatrzenie dostarczane jest tam wyłącznie helikopterami, posiłki przybierają formę paczek, a niskie stropy bunkrów zmuszają do ciągłego schylania się. Cała baza to przestrzeń nie większa niż dwa mieszkania M4 i jedynym elementem odróżniającym ją od opuszczonego budynku są codzienne wymiany ognia z talibami, które są stałym elementem codzienności dla większości młodych, osiemnastoletnich żołnierzy.Junger mistrzowsko przedstawia codzienne zmagania plutonu, który toczy swoje osobiste bitwy w nieprzyjaznym i wrogim otoczeniu. Wszystko, co opisuje, jest autentyczne – od łez po stracie towarzysza w zasadzce, przez tęsknotę za domem, adrenalinę towarzyszącą obsłudze potężnego karabinu kaliber .50, aż po wszechobecny strach. „Człowiek, który próbuje nas wysadzić, ukrywa się trzydzieści metrów dalej za skałą. Łączy dwa przewody z baterią AA i wysyła impuls elektryczny do szybkowara wypełnionego nawozem i olejem napędowym zakopanego noc wcześniej w drodze. Bomba wybucha, spóźniając się o trzy metry, co sprawia, że eksploduje pod komorą silnika, a nie bezpośrednio pod nami, dzięki czemu nikt nie odnosi obrażeń ani nie ginie” – opisuje Junger, który był świadkiem tych dramatycznych wydarzeń.