Więzy miłości. Rodzina Marshall. Tom 2

🩷💞POST RECENZENCKI 💞🩷
współpraca Recenzencka@wydawnictwo_wolf
Autorka @annawolf.autor

Witajcie Moliki

Znacie historię Abby i Granta??To przyszedł czas na ich dorosłe dzieci .Choć to co wyprawiają Asher i Olivier nie jest adekwatne do motywów dzieci.Ale nic ...jedziemy dalej...

Asher to niezły bawidamek ,zmienia kobiety jak rękawiczki i nie potrafi się ustatkować. Jego brat to jego przeciwieństwo, pracowity, sztywny i stroniący od kobiet.Ale jest ktoś, kto zakłóca jego myśli. To asystentka jego brata Poppy. Jednak na prośbę rodziców wycofał się i stał się dla Poppy bucem,za którego Ona go bierze do teraz 🤭Jednak Olivier również nie jest obojętny kobiecie i w związku z tym wraca do Rodzinnego domu i postanawia trochę namieszać...
Ale Poppy to nie jest kobietka ,którą można klepnąć w tyłek. To znaczy można spróbować aleeee można mieć oparzone co nie co 😁
No więc kochani, historia jest genialnie poprowadzona. Kocham bohaterów, a w szczególności bohaterki, które nie pozwalają sobie wejść na głowę, mają cięty język i gotowe riposty na każdą dogryzkę i taka właśnie jest Poppy.... Dodatkowo między nią , a Olivierem naprawdę iskrzy chemia i dzięki temu nie jest aż tak przewidywalna jak się spodziewałam.
Ich relacja nie jest od początku kolorowa i miłość nie zapala się od razu.
Dają się nam poznać i pokazują charakterek....Zdecydowanie drugi tom podobał mi się bardzo , chociaż historia Abby i Granta też była fenomenalna ....Myślę, że po bliższym poznaniu Ashera , z którego wyszedł niezły gagatek chciałabym poznać jego osobną historię...
Ta powieść pokazała nam,że nawet misternie utkany plan może się posypać, jeśli w grę wejdzie miłość. A ona jak wiemy potrafi nieźle namieszać..
Autorka doskonale wplotła plot twisty w historii i o dziwo mamy nawet perspektywę Abby ,za którą się stęskniłam....A jak się jeszcze włączy w to rodzinka Tarasow I Wizyta w Vegas to już jest ciekawie ...Bo doskonale wiemy , że to co zdarzyło się w Vegas nie zawsze zostaje w Vegas 🤭🤭
Bohaterowie są zadziorni ,charakterni I do bólu dają się pokochać...Bracia Poppy fenomenalni...No i cóż moi drodzy pozostaje nam czekać na kolejny tom ....

Drugi tom trylogii Marshall to ogrom zaskoczenia! Pozytywnego! Historia jest pełna napięcia, ale przede wszystkim pełna humoru dzięki szalonej i pełnej wigoru Poppy.

Poppy - młoda sekretarka pracująca dla Ashera, zna go jak mało kto.

Asher – totalny lekkoduch, playboy, konsekwencje jego wyborów? Jakie konsekwencje? – tak żyje, bo uwielbia.

Olivier – przeciwieństwo brata, dla niego rodzina jest na pierwszym miejscu, rodzinne interesy i … droczenie się z Poppy.

Asher czy Olivier, który zdobędzie serce Poppy.

Marshallowie gdy zaczną kombinować czy może być dobrze? Tajemnice, rodzina, intrygi, firma i kobieta
Niesamowicie przeplecione w fabule humor, zwroty akcji i... Abby.

Czy historia zatoczy koło?

Świetna książka, bawiłam się wyśmienicie 😍 Polecam!

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Wolf [@wydawnictwo_wolf].

„Jego ramiona są dla mnie opoką. Czuję się przy nim bezpiecznie, a kiedy mnie dotyka, nie chcę, żeby przestawał. Jego pocałunki są jak żar, który rozpala moje ciało. Kiedy go widzę, za każdym razem czuję motyle w brzuchu. Wiem, że to może istne szaleństwo (...).”

Autorkę serii Rodzina Marshall kojarzę jeszcze z zapowiedzi jej wcześniejszych tytułów, choć nie ukrywam, że nie miałam okazji bezpośrednio zapoznać się z jej piórem. Wśród nieustannie spadającej na nas, czytelników, lawiny nowych tytułów na rynku wydawniczym trudno znaleźć chwilę, by sięgnąć po coś, co mogłoby wydawać się leży poza naszym codziennym horyzontem czytelniczym. Więzy miłości zawierają motywy, które pośród twórczości autorki wydały mi się nadzwyczaj bliskie; od rodzinnych intryg, przez pełną iskier i niedopowiedzeń dynamikę wspólnej pracy głównych bohaterów, aż po stopniową, emocjonalną podróż prowadzącą ku ich wzajemnemu zrozumieniu. Plan na tę historię wydawał się prosty, a nawet z rodzaju tych, których doprawdy nie sposób zepsuć, jak więc z tym zadaniem poradziła sobie autorka? Ocena tej historii okazała się dla mnie irytująco trudna, przede wszystkim dlatego, że dostrzegam w niej równie wiele niedociągnięć, co elementów wartych pewnej uwagi. To jedna z tych opowieści, które potrafią jednocześnie bawić do łez, a chwilę później pozostawiać z uniesioną brwią i pytaniem: „Ale… dlaczego właśnie tak?”.

Na docenienie zasługuje przede wszystkim humor tej historii, muszę przyznać, że przy wielu scenach nie sposób było pozostać poważnym. Niezwykle zapadające w pamięć stają się sceny z udziałem braci głównej bohaterki, którzy uwielbiają wpędzać Poppy w nadzwyczaj zawstydzających sytuacjach. Co więcej, główna bohaterka ma niezwykły talent do darcia kotów z przewrotnym losem, który mimo jej usilnej niechęci nieustannie pcha ją w stronę Oliviera, pogłębiając komizm całej fabuły i wywołując u czytelnika rozczulony uśmiech. Przypadkowe spojrzenia i niefortunnie ironiczne sploty zdarzeń, w których Poppy znowu nie może uwolnić się od mężczyzny, sprawiają, że relacja między bohaterami nabiera wyjątkowej lekkości. Ta nieustanna gra przyciągania i odpychania, podszyta cichą irytacją oraz równie cichą fascynacją, tworzy między bohaterami ciekawą mieszankę wybuchową.

Muszę jednak podkreślić, że im dalej zagłębiałam się w tekst, tym większym wyzwaniem zaczynała stawać się sama fabuła, a także sposób jej przedstawienia. Bywały momenty, w których gubiłam się pośród zawiłych splotów wydarzeń, rwanych myśli bohaterów i emocji, które zdawały się nawzajem wypierać. W tle przewijała się rodzinna intryga, która w założeniu miała wywołać napięcie, lecz ostatecznie sprawiała wrażenie nie do końca przemyślanej. Dialogi pozostawiały pewien niedosyt, chwilami brzmiały zbyt infantylnie, jakby bohaterowie wciąż tkwili na progu dorosłości, niepewnie stawiając pierwsze kroki w świecie biznesu. Problematyczne okazało się także tempo narracji, które przyspieszało nieustannie niczym pociąg bez hamulców, niezdolny zatrzymać się na wyznaczonych stacjach. Tam, gdzie historia powinna otrzymać chwilę oddechu, by pozwolić opisywanym emocjom wybrzmieć, autorka z impetem popycha ją naprzód, odbierając czytelnikowi szansę na pełne zrozumienie przeżyć bohaterów. I choć często krytykuje się twórców za rozwlekanie akcji, tutaj miałam poczucie, jakby część opowieści wymknęła się z palców, płynąc własnym rytmem.