Wielka zdrada

Święci są darowani nam przez Boga i Kościół jako wzorce do naśladowania. Współczesne społeczeństwo zdaje się jednak coraz częściej marginalizować ich rolę, traktując ich świadectwo jako zbędne. Wydaje się, że w XXI wieku postawy dawnych świętych nie są już tak inspirujące, a niekiedy wręcz stają się antywzorcem. Dawnymi czasy święci byli pionierami ewangelizacji, co dzisiaj może być postrzegane jako prozelityzm. Ich troska o upominanie bliźnich obecnie jest określana jako brak taktu. Świętych cechowała nieugięta wiara w jedyność swojej religii, co kontrastuje z dzisiejszymi ekumenicznymi dialogami i rosnącym zaufaniem do nauki zamiast do Boga.Przykładem jest św. Perpetua, która przypomina, by nie stawiać innych bogów przed Bogiem, co kontrastuje z współczesnymi praktykami w Watykanie. Św. Karol Boromeusz przypominał, że człowiek nie żyje tylko chlebem, co staje się szczególnie aktualne w obliczu pandemii i nowego kultu zdrowia. Przypowieść o Locie i Sodomie, czy los Karola Mwangy i męczenników, wskazują na konieczność pamiętania o grzechu w świecie, który kładzie nacisk na postęp i wolność.Św. Atanazy porównywał nas do soli ziemi, która nie powinna tracić swojego smaku, co skłania do refleksji nad tym, czy jedność jest ważniejsza od Tradycji. Św. Joanna z Liege przypomina o Bożej obecności w Eucharystii, a świętość małżeństwa zestawiana jest dziś z powszechnym przyzwoleniem na rozwody. Św. Maksymilian Kolbe nawoływał do nauczania wszystkich narodów, a teraz większe znaczenie zyskuje dialog i zrozumienie niż tradycyjne apostolstwo.Święci oddawali życie za wiarę. W dzisiejszych czasach wydaje się, że częściej gotowi jesteśmy poświęcić wiarę dla wygodnego życia.