Utracona

„Utracona” Miriam Georg to jedna z tych historii, które zaczynają się spokojnie, a potem krok po kroku coraz mocniej chwytają za serce. Laura od zawsze znała opowieści swojej babci o młodości na Śląsku, ale dopiero z czasem zaczyna dostrzegać, jak wiele pytań pozostało bez odpowiedzi. Pewne odkrycie sprawia, że postanawia ruszyć śladem przeszłości i sprawdzić, ile prawdy kryje się w rodzinnych wspomnieniach.

I tutaj muszę powiedzieć jedno — ależ to jest pięknie napisana opowieść! Miriam Georg prowadzi nas przez kolejne warstwy historii z ogromnym wyczuciem. Przeszłość i teraźniejszość przeplatają się ze sobą niezwykle płynnie, a każda kolejna tajemnica sprawia, że chce się czytać dalej. Autorka świetnie dawkuje emocje i informacje, dzięki czemu długo nie jesteśmy pewni, dokąd zaprowadzi nas ta podróż. Chapeau bas!

Najbardziej urzekło mnie to, jak mocno wybrzmiewa tutaj temat rodzinnych ran, przemilczeń i tego, jak wydarzenia sprzed wielu lat potrafią wpłynąć na kolejne pokolenia. Jest w tej historii potrzeba poznania własnych korzeni, zrozumienia przeszłości i ludzi, których decyzje przez lata pozostawały zagadką.

Ogromnym atutem jest również atmosfera. Śląsk, rodzinny dom, wspomnienia Änne i obrazy z przeszłości tworzą niezwykle sugestywne tło. Miałam wrażenie, że wraz z Laurą próbuję poskładać rozsypane elementy w jedną całość. Im więcej odkrywała, tym bardziej chciałam wiedzieć, co wydarzyło się naprawdę.

„Utracona” to dla mnie przepiękna, poruszająca i misternie skonstruowana historia o pamięci, rodzinie, przemilczeniach i poszukiwaniu prawdy. To książka, która dostarcza emocji, ale też zostawia z refleksją, jak niewiele czasem wiemy o życiu najbliższych. A sposób, w jaki Miriam Georg prowadzi tę opowieść, naprawdę mnie zachwycił. To zdecydowanie jedna z tych lektur, o których długo się myśli po odłożeniu książki.