Trzynaste dziecko

Po „Trzynaste dziecko” sięgnęłam dopiero jakiś czas po premierze. Początkowo cena skutecznie mnie zniechęciła, więc postanowiłam poczekać. Gdy w końcu ją kupiłam, niemal od razu zabrałam się za czytanie.

To, co od początku przyciąga uwagę, to sam pomysł na historię. Opis fabuły brzmiał obiecującą i taka ostatecznie była. Autorka stworzyła opowieść, która nie tylko wciągała, ale także była oryginalna. Świat przedstawiony, sposób prowadzenia narracji oraz bohaterowie tworzą ciekawą i dopracowaną całość. Na szczególną uwagę zasługuje motyw rodziny, relacje pokazane są bez jakiegoś upiększania. Momentami pokazujące, że opiekunowie też mają prawo się mylić.

Nie wszystkie elementy wypadły jednak równie przekonująco. Najsłabiej odebrałam wątek romantyczny, który sprawiał wrażenie dodanego na siłę. Rozwój relacji następuje bardzo późno i przebiega w dość gwałtowny sposób, przez co trudno było mi w pełni uwierzyć w tą relację.

Najciekawszą postacią okazała się dla mnie Hazel. Jej inteligencja i wyjątkowość nie zostały przedstawione w stereotypowy sposób. Zamiast perfekcji otrzymujemy bohaterkę pełną sprzeczności, emocji i błędów, po prostu ludzką. Merrick również wypadł interesująco. Nawet jeśli niektóre jego decyzje budzą wątpliwości, można dostrzec, że chciał dla Hazel dobrze. Szkoda jedynie, że Leo pojawiał się tak rzadko, przez, co ciężko mi ocenić. Mimo tego go polubiłam.

Finał historii pozostawił mnie z mieszanymi odczuciami. Z jednej strony przynosi satysfakcjonujące zakończenie pewnych wątków, z drugiej nie odpowiedział wszystkich pytań. Pomimo tego niedosytu zakończenie można uznać za fajne, bohaterowie dostają szczęśliwy koniec, na który zasłużyli.