Trzewia

W centrum tej narracji stoi typowa polska rodzina, składająca się z matki, ojca, rodzeństwa oraz dziadków. Stół zawsze obficie zastawiony, pełen sałatek z majonezem oraz ciast przygotowanych z użyciem margaryny. Dziadek ma duży brzuch, za którym można się schować. W domu mieszka również strata: w opowieściach ciągle powracają tematy wojen i trauma z nimi związana, a w codziennym życiu da się odczuć nagłe braki, które rozbrzmiewają płaczem dochodzącym z łazienki. Tłem tej historii jest Polska lat dziewięćdziesiątych. Wycinanie z „Popcornu” zdjęć Spice Girls, flipsy serowe, które kleją się do palców, oraz charakterystyczny zapach kiosku, to elementy nie tak odległe, a zarazem na zawsze utracone. Dziadkowie uczą nas, że do niczego nie można się przywiązywać, bo czasem coś jest, czasem tego brakuje. Pozostaje tylko ciało, które trzeba wyżywić. Debiutancka praca Aleksandry Paduch to mikrohistoria pojedynczej rodziny, która stanowi jednocześnie obraz wielu polskich rodzin, gdzie bliskość fizyczna była zarówno naturalnym, jak i kłopotliwym tematem. Jest to dokładny, fizjologiczny opis lęków i pragnień, które kryją się w ludzkich głowach i brzuchach.