Tropiąc Bin Ladena. W afgańskiej matni 1997-2007

Aleksander Makowski, uznawany za jednego z najzdolniejszych oficerów wywiadu PRL, w swojej książce odkrywa kulisy pracy wywiadowczej. Jego relacja nie powstałaby jednak, gdyby nie kontrowersyjny Raport Macierewicza, który ujawnił działania polskiego wywiadu w Afganistanie. Makowski proponuje własną, szczerą narrację i pozostawia czytelnikom ocenę jej wiarygodności. Opisuje swoje doświadczenia z zadziwiającą otwartością, balansując na granicy tego, co można publicznie ujawnić. Praca wywiadowcza, jaką przedstawia, różni się od popularnych wyobrażeń. Choć nie brakuje w niej momentów pełnych napięcia, jak przeprawy przez górskie przełęcze czy unikanie ostrzału, codzienność wypełnia oczekiwanie na lotniskach, w hotelach i terenach operacyjnych. Kluczowe jest nawiązywanie zaufania z informatorami, w czym cierpliwość odgrywa fundamentalną rolę. To także długie marsze, wyczerpanie i walka o informacje w skomplikowanej sieci interesów, balansując często na granicy prawa. Makowski w swej książce pokazuje, jak znaczące były polskie osiągnięcia wywiadowcze w Afganistanie zarówno przed, jak i po 11 września 2001 roku. Wskazuje, że Polska mogła się poszczycić olbrzymią wiedzą, której właściwe wykorzystanie mogło zapobiec wielu tragediom. Kontrowersje wokół Makowskiego nabrały na sile po publikacji Raportu Macierewicza, w którym przedstawiono go jako postać niebezpieczną, oszukującą zarówno Polskę, jak i jej sojuszników. Negatywna weryfikacja w 1990 roku i zwolnienie ze służby jeszcze bardziej skomplikowały jego reputację, choć jego doświadczenie i kwalifikacje były niepodważalne. Mimo to, Makowski kontynuował współpracę z polskim wywiadem wojskowym niemal do 2007 roku.