To za dużo dla mnie

Darko Cvijetić w swojej twórczości konfrontuje się z trudną tematyką wojennych okrucieństw, stając się głosem tysięcy, którzy zaznali traumy, zarówno po stronie ofiar, jak i katów. Jego pisanie ma na celu pomoc w odnalezieniu się w powojennej rzeczywistości, w świecie pełnym niezatartych wspomnień. W „Windzie Schindlera” oraz „Czemu na podłodze śpisz” autor po raz kolejny sięga po dramatyczny materiał, skupiając się tym razem na Filipie Latinoviciu. Opowiada historię mężczyzny skazanego za zbrodnie przeciw ludzkości, któremu po odbyciu dwudziestoletniej kary dane było powrócić do ojczyzny. Społeczeństwo przyjmuje go jak bohatera, mimo że jego sumienie jest obciążone przeszłością. Latinović stara się odnaleźć w codzienności, spotykając zarówno dawnych współpracowników, jak i swoje ofiary. Wyrządzone zło nie znika i przelewa się na przyszłe pokolenia, pozostawiając pytanie, jak je powstrzymać. Autor wykorzystuje dynamiczny styl, pełen krótkich zdań, aby odsłonić przed czytelnikiem irracjonalność świata z perspektywy sprawcy. Powracające słowa poruszają emocje i skłaniają do refleksji nad sensem wojny oraz egzystencji po niej. Cvijetić rozważa, jak można normalnie funkcjonować w społeczeństwie, gdzie koegzystują przestępcy wojenni i ich ofiary, stawiając przed nami trudne pytanie, czy możemy sobie z tym poradzić.