Ten wielki Gatsby

„Ten wielki Gatsby” w nowym przekładzie Macieja Świerkockiego to dla mnie trochę jak ponowne spotkanie z dobrze znaną historią, ale opowiedzianą tak świeżo, że odkrywa się ją na nowo.

To książka, która z początku wydaje się prosta: bogacze, przyjęcia, wielkie domy i wielkie marzenia. Ale im dalej brnie się w tę opowieść, tym bardziej czuć podskórne pęknięcia tego świata. Autor pokazuje Amerykę lat 20. tak, że niemal słychać jazz i czuć zapach alkoholu z nielegalnych barów, a jednocześnie ma się świadomość, że to wszystko jest fasadą zasłaniając samotność i rozczarowanie.

Najbardziej uderzyło mnie, jak samotny jest sam Gatsby. Z zewnątrz to ktoś, kto ma wszystko: pieniądze, wielki dom, znajomości. A jednak on właściwie żyje tylko jednym marzeniem, które okazuje się równie nierealne jak zielone światełko na końcu pomostu. Miałam momentami wrażenie, że patrzę na człowieka, który zbudował całe swoje życie na iluzji i teraz desperacko próbuje ją utrzymać, chociaż wszystko wokół już dawno zaczęło się rozpadać.

Świerkocki przekłada język Fitzgeralda z wyczuciem zdania są rytmiczne, lekkie, a jednocześnie eleganckie. Mam wrażenie, że ten przekład pozwala mocniej poczuć melancholię i ironię, które tkwią w tej książce.

To powieść niby o czasach świetności i szalonych zabawach, ale tak naprawdę o tym, jak trudno pogodzić marzenia z rzeczywistością i jak bardzo potrafią nas zniszczyć dążenia, których spełnienie istnieje tylko w wyobraźni.