SZKICE HISTORYCZNE SERJA 1 I 2

Chorągwie Wiśniowieckiego jako pierwsze starły się z Kozakami, walcząc z niezwykłą zaciętością. Następnie sułtan Nuradyn zaatakował pułk Szczawińskiego oraz oddziały województwa łęczyckiego, które rozbił jednym zdecydowanym atakiem. Następnie skierował swoje siły przeciwko województwom krakowskiemu i sandomierskiemu. Mimo że szlachta stawiała zaciekły opór, to jednak liczebna przewaga Tatarów stanowiła o ich przewadze. Dopiero książę Wiśniowiecki, po pokonaniu Kozaków, przyszedł im z pomocą, zmuszając Nuradyna do odwrotu. Rozpoczęła się pogoni za uciekającymi Kozakami, którzy szukali schronienia w swoim taborze. Lewe skrzydło polskich wojsk, ścigając Kozaków, znalazło się na wzgórzach na widoku króla i uderzyło na kozacki tabor, spinany dziesięciorzędowymi łańcuchami, stał jak ognista twierdza na wzniesieniu. Mimo początkowego sukcesu, siły Nuradyna i Gałgi zreorganizowały się, aby wspomóc Kozaków, co zmusiło księcia Wiśniowieckiego do odwrotu w stronę szańców, po tym, jak zanadto oddalił się od reszty wojsk. Podczas gdy lewe skrzydło skutecznie odpierało przeciwnika, centrum wojsk pod dowództwem króla, z zachowaniem pełnego porządku, posuwało się naprzód. Tatarskie pułki atakowały z wrzaskiem, wycofywały się i znów atakowały, a artyleria i broń ręczna skutecznie rozpraszały te grupy, które za każdym strzałem rozbiegały się i ponownie formowały.