Świrszczyńska. Genialna i nieznana

Anna Świrszczyńska była poetką, która wyprzedziła swoją epokę i zmagała się z trudnym życiem. Jako córka niespełnionego artysty wcześnie zaznała biedy. Doświadczenia z Powstania Warszawskiego, gdzie pełniła rolę sanitariuszki, pozostawiły trwały ślad w jej twórczości. Po wojnie zamieszkała w krakowskim domu literatów przy ulicy Krupniczej, gdzie sąsiadowała z Szymborską, Mrożkiem i Różewiczem. Ciężka praca nad utrzymaniem rodziny z literatury oraz osobiste rozczarowania, takie jak zdrada męża z sąsiadką Haliną Poświatowską, nie przeszkodziły jej w rozwijaniu talentu. Dopiero po sześćdziesiątce poczuła pełną wolność, co zaowocowało dynamicznym rozwojem jej twórczości. Zbiory poezji, takie jak "Budowałam barykadę" oraz "Jestem baba", wyprzedzały swój czas i przyciągnęły uwagę Czesława Miłosza, choć pełne uznanie przyszło później. Jak zauważa Agnieszka Stapkiewicz, obecnie twórczość Świrszczyńskiej nabiera nowego znaczenia w kontekście kobiecej emancypacji. Poetka pisała odważnie o kobiecości, starzeniu się i wolności seksualnej, co czyni ją prekursorką wielu współczesnych tematów.Sylwia Chutnik opisuje Świrszczyńską jako osobowość pełną paradoksów, której poezja nie daje się łatwo zamknąć w jednoznacznych interpretacjach. Agnieszka Stapkiewicz w swojej książce prezentuje pełen złożoności portret poetki. Dowiadujemy się z niej nie tylko o jej wzroście, miłościach, ale także o innowacyjności jej poezji. Styl Świrszczyńskiej, prosty i pozbawiony ozdobników, wymaga równie transparentnego opisu.Autorka książki, Agnieszka Stapkiewicz, zarówno pochodzi z Łodzi, jak i zajmuje się literaturoznawstwem. Jej publikacja "Ciało, kobiecość i śmiech w poezji Anny Świrszczyńskiej" przybliża sylwetkę tej wybitnej poetki, której twórczość wciąż rezonuje ze współczesnymi kobietami.