Światłocień

W książce „Światłocień” Krzysztofa Jakuba Nadratowskiego termin ten symbolizuje szybką podróż ku dorosłości, miejsce, gdzie przestaje obowiązywać tradycyjny morał. Zawierający czterdzieści cztery wiersze zbiór, podzielony na cztery rozdziały noszące tytuły najważniejszych utworów, układa się w poetycką narrację o dojrzewaniu. Młody, wrażliwy bohater analizuje otaczający go świat, podejmuje próbę jego osobistego zrozumienia i opisu, szuka znaków i wsłuchuje się w dźwięki wszechświata („Noc”). Świadomy swej odmienności i nieprzystosowania do rzeczywistości, gdzie konformizm promowany przez powszechną cyfryzację narzuca prozaiczne życie w ramach „małej stabilizacji”, dostrzega powtarzany przez rówieśników schemat: wszyscy moi przyjaciele / za dwa lata / wcielał w życie boski plan / dwójkę dzieci i psa („Moi przyjaciele”). W obliczu wywołującego bunt i frustrację chaosu, miłość staje się jedynym ratunkiem, przynoszącym ukojenie i zmieniającym dotychczasowe wartości oraz normy. Dzięki niej granice pomiędzy światłem a cieniem zaczynają zanikać („Światłocień”). Dzieło wzbogacają 20 ilustracji autorstwa Marysi Rękawek.