Stosunki polsko-mołdawskie w kontekście relacji z Węgrami i Turcją na przełomie XV i XVI wieku

Praca ta poświęcona jest badaniu relacji między Polską a Mołdawią w okresie od 1492 do 1538 roku. Okres ten otwiera moment, gdy Jan Olbracht przejął władzę w Polsce, a zamyka go klęska Piotra Raresza, hospodara mołdawskiego, oraz wzmożone podporządkowanie Mołdawii Turcji, co zakończyło konflikt polsko-mołdawski dotyczący Pokucia. Dodatkowo, tureckie zdobycie Budziaku doprowadziło do ustanowienia bezpośredniej granicy z Imperium Osmańskim. Autorka pracy skupiła się na analizie relacji Mołdawii z polskimi władcami: Janem Olbrachtem, Aleksandrem Jagiellończykiem i Zygmuntem Starym. Dzięki nieznanym wcześniej dokumentom zebranym podczas zjazdu w Lewoczy, udało się jej uwypuklić jego znaczenie w kontekście planowanej wyprawy Jana Olbrachta w 1497 roku. Podkreśliła również udział rodziny Chodeckich w polsko-mołdawskich konfliktach za rządów Aleksandra Jagiellończyka i Zygmunta Starego oraz zanalizowała złożoność polityki Piotra Raresza wobec Polski, Węgier i Turcji. Opierając się na szeroko zakrojonej kwerendzie obejmującej archiwa i biblioteki w Niemczech, Austrii, Rumunii, Mołdawii, Węgrzech, Polsce i Rosji, autorka zgłębiła i opisała ówczesne stosunki polsko-mołdawskie, przedstawiając nowe wnioski. Analiza geopolityczna była kluczowa, ponieważ Mołdawia w tamtym okresie znajdowała się w centrum zbieżnych interesów Polski, Węgier, Turcji i Wielkiego Księstwa Moskiewskiego. Zrozumienie tych relacji wymagało odrębnego zbadania sytuacji geopolitycznej oraz uwarunkowań prawno-politycznych każdej ze stron.