Samotnie

Zafascynowało mnie dzieło, które odkryłam w samotności, a jego niepowtarzalność nawiązuje do filozofii parnasistów oraz niezależnej twórczości grupy poetów znanych jako Generación 27, hiszpańskiego Pokolenia 27 z pierwszej połowy XX wieku. Tematyka tego utworu jest rozległa i obejmuje żywioły, bóstwa, duchy drzew, rzek i mórz, a także istoty przyrodnicze, które wspólnie uczestniczą w nieustannym tańcu natury. Wśród tych postaci znajdują się ludzie, którzy z rozwagą korzystają z darów natury, takich jak Słońce, Ocean, Wulkan, Ceres i Bachus. Są też tacy, którzy kierowani chciwością i żądzą władzy, wykorzystują skomplikowane narzędzia i fortele, aby eksploatować przyrodę.Wędrując samotnie, bez zbędnego bagażu, poczułam, jak ta podróż zaostrza zmysły, zmusza do nauki języka, odkrywania znaczeń słów, ich barw, dźwięków i emocji. Wymaga to nie tylko intuicji, ale i umysłowej elastyczności, szczególnie w odnalezieniu się w antycznym świecie. Starałam się trzymać jak najbliżej oryginału, z myślą o polskich czytelnikach. Zależało mi na tych, którzy z racji językowych barier nie mogą przeczytać tego dzieła, oraz na tych, którzy zniechęceni reputacją jego hermetyczności rezygnują z lektury. Magdalena Pabisiak