Saga o Betty. Niewinne serce. Tom 1

Saga o Betty tom pierwszy.

Jest 28 września 1937 roku, kiedy Betty wyjeżdża z rodzinnego Hudiksvall do Sztokholmu. Z racji swojego chłopskiego pochodzenia i tego, że nie ma ojca, a żywicielką jej i dwojga jej braci jest matka, musiała pomyśleć o pracy.
Z pomocą ciotki Helmi znalazła zatrudnienie u doktora Molandera, gdzie miała być służącą. Dziewczyna bardzo marzy o pracy z książkami, chce się dalej uczyć, co niestety nie jest możliwe.

Niestety, już pierwszego dnia spotkają ją rozczarowania. Została zarzucona mnóstwem obowiązków, której nie sprostałaby dorosła i doświadczona osoba, a co dopiero siedemnastolatka. Pani domu nieustannie jej dokucza, wyśmiewając ubiór i wytykając każdy błąd.
Betty bardzo tęskni za swoją rodziną.

Na szczęście na swojej drodze spotyka przynajmniej jedną dobrą i przychylną jej osobę- Violę, która także jest pomocą domową, tyle że u innej rodziny. Wolne chwile dzieli pomiędzy przyjaciółką, a pewnym przystojnym wykładowcą Martinem Fischerem, który wpadł jej w oko. To z nim może dyskutować o literaturze i choć w pewnym stopniu spełniać swoje pasje.

Czy taki stan rzeczy może trwać wiecznie?
Co dalej czeka bohaterkę?
**
Betty z początku jest bardzo naiwna, zagubiona, podejmuje błędne decyzje. Nic dziwnego- ma dopiero siedemnaście lat, to zbyt mało by sprostać wyzwaniom świata.
Towarzysząc jej w codziennych czynnościach bardzo jej współczułam, miałam ochotę zdjąć z jej barków choć część obowiązków. Gotowanie, robienie zakupów, sprzątanie, usługiwanie państwu, szykowanie wszystkiego do imprez, cerowanie ubrań i robienie prania. To zdecydowanie zbyt dużo dla tak młodej dziewczyny.
Niestety, taka była codzienność Szwedzkiej służby domowej lat 30.

Katarina Widholm stworzyła fenomenalną książkę, a mam nadzieję, że cała seria taka będzie, która jest wciągająca, inspirująca, ale także niezwykle pouczająca, pozwalając nam spojrzeć na świat oczami "niewidzialnej" służącej i zrozumieć realia epoki, o czym nie dowiecie się w szkole. Dosadnie obrazuje jak wielkie były różnice klasowe społeczeństwa.

To opowieść, która boli, wzrusza, ale przede wszystkim daje nadzieję, że każda z nas ma w sobie siłę, by napisać własną historię.