Róża

🩷Za każdym razem, kiedy kończę kolejną powieść Anny Rybakiewicz, mówię sobie: ta była najlepsza. A później pojawia się następna i… znowu zmieniam zdanie.

🩷1943 rok. On – Polak wywieziony na roboty przymusowe. Ona – Niemka, córka właściciela szkółki róż. Dwoje ludzi stojących po dwóch stronach wojennej rzeczywistości i uczucie, które nigdy nie powinno się między nimi narodzić.

🩷Tadeusz trafia do miejsca pełnego kwitnących róż, choć świat wokół niego przepełniony jest cierpieniem, strachem i nienawiścią. Tam poznaje Almę Rose. Początkowa nieufność powoli ustępuje miejsca czemuś, czego żadne z nich nie planowało. Miłości pięknej, delikatnej, ale też niebezpiecznej. Takiej, za którą w tamtych czasach można było zapłacić najwyższą cenę.

🩷I ja w tej historii zatraciłam się całkowicie.
Nie mogłam się od niej oderwać. Chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej, a jednocześnie im bliżej byłam końca, tym bardziej nie wyobrażałam sobie rozstania z tymi bohaterami.

🩷Anna Rybakiewicz po raz kolejny udowodniła, jak pięknie potrafi pisać o zwykłych ludziach wrzuconych w głąb wielkiej historii. O uczuciach, które nie pytają o narodowość. O wyborach, których konsekwencje potrafią ciągnąć się przez całe życie. O tęsknocie, stracie, nadziei i miłości, która mimo upływu lat nie zawsze pozwala o sobie zapomnieć.

🩷Bo „Róża” nie kończy się wraz z wojną.
Sześćdziesiąt lat później wychodzi na jaw sekret, który sprawia, że niektóre osoby muszą na nowo spojrzeć na swoje życie. I właśnie połączenie tych dwóch perspektyw sprawiło, że emocjonalnie ta historia uderzyła we mnie jeszcze mocniej.

🩷Ogromnie urzekł mnie również sam motyw róż. 🌹 Ich piękno i delikatność tak mocno kontrastują tutaj z okrucieństwem wojny, że momentami można niemal poczuć ich zapach między stronami. Autorka wnikliwie opisała jak bohaterowie walczyli o każdy skrawek ziemi, na której mogły rosnąć te piękne kwiaty. Jak należy je pielęgnować. Bo miłość jest jak róża, gdy kwitnie zachwyca, ale posiada też kolce …

Sama przez to zaczęłam interesować się różnymi rodzajami róż ☺️

Po książki Anny Rybakiewicz sięgam z pewną dozą obawy, czasem zawahania. Nie chodzi mi o to, że są straszne, czy źle napisane. Co to to nie! Raczej chodzi mi o to, że w trakcie lektury towarzyszą mi naprawdę różne emocje. Mam tutaj na myśli, że jest to czasem zaduma, refleksja, a czasem kończę czytać ze łzami w oczach i płaczem, którego nie mogę zatrzymać.
Kiedy więc sięgnęłam po powieść “Róża” spodziewałam się tych emocji u siebie w trakcie czytania. I nie pomyliłam się. Chociaż nie zakończyło to się płaczem do rana, ale podczas lektury towarzyszyła mi refleksja na temat tego, że jedna decyzja może całkowicie zmienić ludzkie losy.
Na samym początku warto zaznaczyć, że “Róża” rozgrywa się na dwóch osiach czasowych. Pierwsza to czasy drugiej wojny światowej i losy Tadeusza, który zostaje wysłany do Niemiec na roboty przymusowe. Trafia do rodziny Maderbacher i pracuje w ich gospodarstwie, gdzie z czasem uczy się uprawy róż.
Tadeusz w trakcie tej wojennej zawieruchy nie tylko pracuje z dala od rodziny, ale również dojrzewa. To właśnie tam wówczas rodzi się jego uczucie dla Almy Rose. I to uczucie z wzajemnością. Chociaż to miłość zakazana, ponieważ w tamtych czasach związek Niemca z Polakiem był karany śmiercią. Historia Tadeusza i Almy Rose pokazuje, że uczucia potrafią pojawić się nawet tam, gdzie wydaje się to niemożliwe. Warto podkreślić, że autorka nie przedstawia miłości jako magicznego rozwiązania wszystkich problemów. Wręcz przeciwnie – pokazuje jej cenę i konsekwencje decyzji podejmowanych pod wpływem emocji.
Druga oś czasu, to współczesność. Również Zielony Zakątek, gdzie rośnie mnóstwo odmian róż, ale także restauracja borykająca się ze zmianą właściciela i chwilowym brakiem gości. Temu wszystkiemu próbują zaradzić- Martin - nowy zarządca oraz Lena- młoda kobieta, która próbuje rozpocząć życie na nowo i myśli, że Zielony Zakątek da jej właśnie takie poczucie prawdziwego domu.
W Zielonym Zakątku mieszka również Tadeusz. Mężczyzna niedawno stracił żonę, która przed śmiercią wyznała mu długo ukrywany sekret. Od tego czasu Tadeusz ciągle zastanawia się, czy gdyby kilkadziesiąt lat wcześniej wybrał inaczej, to jak dzisiaj wyglądałoby jego życie.
Współczesna część historii pokazuje, że wydarzenia sprzed wielu lat wcale nie zostały zamknięte. Przeszłość nadal ma wpływ na życie bohaterów, a kolejne tajemnice zaczynają wychodzić na światło dzienne.
W powieści nie znajdziemy postaci idealnych. I bardzo dobrze. Przez to stają się jeszcze bardziej prawdziwi i bliscy sercu czytelnika. Bohaterowie popełniają bowiem błędy, czasami kierują się emocjami zamiast rozsądkiem, a ich decyzje mają konsekwencje. Losy Tadeusza szczególnie mocno pokazują, jak wydarzenia z młodości mogą odcisnąć piętno na całym późniejszym życiu.
“Róża” Anny Rybakiewicz na pewno stanie się jedną z ulubionych książek przeczytanych w tym roku. A to z jednego prostego powodu. Bardzo lubię powieści, w których przeszłość powoli odkrywa swoje karty. Nie dostajemy wszystkiego od razu. Autorka dawkuje informacje, pozwala nam się domyślać, zadawać pytania i układać poszczególne elementy w całość. I właśnie dlatego „Różę” czyta się z pewnym napięciem. Chcesz wiedzieć, co wydarzyło się wtedy. Nie możesz się wręcz doczekać kolejnej strony i kolejnego rozdziału. Chcesz zrozumieć, dlaczego bohaterowie podejmowali takie, a nie inne decyzje. I przede wszystkim – chcesz wiedzieć, jak przeszłość wpłynie na teraźniejszość. A kiedy w końcu zaczynają wychodzić na jaw kolejne tajemnice, pojawia się refleksja, że czasami prawda może być równie trudna do udźwignięcia jak kłamstwo.
Musimy pamiętać, o tym, że „Róża” Anny Rybakiewicz to przede wszystkim opowieść o ludziach, których życie zostało naznaczone wydarzeniami, na które nie mieli wpływu.
Parafrazując opis z okładki książki, gdybym musiała jednym zdaniem określić, o czym jest “Róża”, to z pewnością określiłabym ją jako opowieść o miłości, która nie powinna się wydarzyć, o sekretach, które mogą zrujnować niejedno życie, ale także o nadziei, że można odzyskać nawet to, co wydawało się utracone na zawsze.
Zachęcam zatem do sięgnięcia po powieść Anny Rybakiewicz nie tylko fanów jej twórczości, ale również czytelników, którym bliskie są tematy zakazanej miłości i tajemnicy skrywanej przez wiele lat. To doskonała lektura dla tych, którzy lubią emocjonalne historie, rodzinne sekrety, miłość wystawioną na próbę oraz fabułę, w której teraźniejszość nieustannie przeplata się z przeszłością.

„Róża” Anny Rybakiewicz to kolejna powieść tej autorki, po której zamknięciu mogę powiedzieć tylko jedno - jestem zachwycona. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać w niezwykle piękny, subtelny i pełen emocji sposób. Jej słowa trafiają prosto do serca, a historia, którą stworzyła, wzrusza, skłania do refleksji i zostaje z czytelnikiem na długo.

Fabuła przenosi nas do dwóch przeplatających się linii czasowych. W czasie II wojny światowej poznajemy Tadeusza, który zostaje zmuszony do pracy poza granicami kraju, w miejscu słynącym z uprawy róż. Tam los stawia na jego drodze Almę Rose, młodą Niemkę. Początkowa nieufność i wzajemne uprzedzenia z czasem ustępują miejsca uczuciu, które w tamtych realiach wydaje się niemal niemożliwe. Kilkadziesiąt lat później jedno wyznanie burzy świat Tadeusza i sprawia, że musi zmierzyć się z bolesną przeszłością oraz pytaniami, na które przez całe życie nie szukał odpowiedzi.

To opowieść o miłości wystawionej na najcięższą próbę, o sekretach potrafiących zmienić całe życie i o nadziei, która potrafi rozkwitnąć nawet pośród cierpienia. Autorka w wyjątkowy sposób pokazuje, jak wojna wpływała na ludzkie wybory i jak długo jej konsekwencje potrafią odciskać piętno na kolejnych latach życia. Czytając tę historię, niejednokrotnie czułam wzruszenie, a niektóre sceny ściskały mnie za serce.

Anna Rybakiewicz po raz kolejny udowodniła, że jest mistrzynią powieści obyczajowo-historycznych. Jej bohaterowie są autentyczni, pełni emocji i trudno przejść obok nich obojętnie. To książka, która zachwyca nie tylko historią, ale również niezwykłym stylem autorki, pełnym wrażliwości, pięknych opisów i emocji, które odczuwa się niemal na każdej stronie. Z całego serca polecam tę lekturę wszystkim miłośnikom poruszających historii.

Książki Ani można czytać w ciemno, bo każda niesie ze sobą gwarancję udanej lektury.
Każda jest wyjątkowa, opisuje zupełnie różne historie, a jednak łączy je jedno: miłość w czasach niepokoju, często pomiędzy ludźmi, których nie powinno łączyć nic oprócz nienawiści.

Tak też było w majowej premierze pt. "Róża".

To, że miłość przychodzi wtedy, kiedy najmniej się jej spodziewamy, wiadomo nie od dziś.
Ale to, że sekrety mogą ją zniszczyć, rujnując życie obu stron, nie każdy jest w stanie pojąć.
*
1943 rok.
Życie pomimo wojennej zawieruchy płynie swoim rytmem. Niespodziewanie w drzwiach rodziny Olszańskich staje jeden z mieszkańców, informując, że rozpoczęły się przymusowe wywózki na roboty do Niemiec.
Chcąc uchronić starszego brata, Tadeusz podejmuje heroiczną decyzję, że to on wyjedzie.

Na targu zostaje "kupiony" przez młodą Niemkę Almę Rose, której ojciec prowadzi popularną szkółkę róż. Tadeusz, nie zdając sobie sprawy, że kobieta uratowała go przed innym sadystycznym gospodarzem, uważa ją za głupią, rozwydrzoną smarkulę.
Nienawiść szybko ustępuje miejsca kiełkującemu uczuciu, które może kosztować mężczyznę życie.

2003 rok.
Na łożu śmierci żona wyjawia Tadeuszowi tajemnicę, którą skrywała przez całe ich małżeństwo.
Wręcza mu listy z przeszłości, których treść sprawia, że mężczyzna nie chce więcej widzieć żony, choć wie, że kobieta może umrzeć w każdej chwili.

Od tego momentu już nic nie będzie takie samo, a to, co dotąd brał za oczywistość, okazało się kłamstwem.

Co skrywały listy?
Czego dowiedział się Tadeusz?
Czy zdoła wybaczyć żonie, by ta z czystym sumieniem mogła odejść z tego świata?
*
Polecam, bardzo!
Choć książka opisuje ciężkie czasy i porusza temat okropnego, niewybaczalnego kłamstwa, czytało mi się ją znakomicie. A może właśnie dzięki temu?

Zbliżając się do końca nie widziałam dosłownie nic przez oczy pełne łez. Aż się bałam, że zamoczę nimi strony.
To jest tak wielki ładunek emocjonalny, że to ciężko ubrać w słowa. Jestem zachwycona, Aniu, po raz jedenasty Twoja książka po prostu powaliła mnie na kolana. Jestem bezbronna w obliczu tych wszystkich historii, które są tam piękne jednocześnie tak bardzo bolesne.

Czekam na nowe. Dziękuję!