Róża

Książki Ani można czytać w ciemno, bo każda niesie ze sobą gwarancję udanej lektury.
Każda jest wyjątkowa, opisuje zupełnie różne historie, a jednak łączy je jedno: miłość w czasach niepokoju, często pomiędzy ludźmi, których nie powinno łączyć nic oprócz nienawiści.

Tak też było w majowej premierze pt. "Róża".

To, że miłość przychodzi wtedy, kiedy najmniej się jej spodziewamy, wiadomo nie od dziś.
Ale to, że sekrety mogą ją zniszczyć, rujnując życie obu stron, nie każdy jest w stanie pojąć.
*
1943 rok.
Życie pomimo wojennej zawieruchy płynie swoim rytmem. Niespodziewanie w drzwiach rodziny Olszańskich staje jeden z mieszkańców, informując, że rozpoczęły się przymusowe wywózki na roboty do Niemiec.
Chcąc uchronić starszego brata, Tadeusz podejmuje heroiczną decyzję, że to on wyjedzie.

Na targu zostaje "kupiony" przez młodą Niemkę Almę Rose, której ojciec prowadzi popularną szkółkę róż. Tadeusz, nie zdając sobie sprawy, że kobieta uratowała go przed innym sadystycznym gospodarzem, uważa ją za głupią, rozwydrzoną smarkulę.
Nienawiść szybko ustępuje miejsca kiełkującemu uczuciu, które może kosztować mężczyznę życie.

2003 rok.
Na łożu śmierci żona wyjawia Tadeuszowi tajemnicę, którą skrywała przez całe ich małżeństwo.
Wręcza mu listy z przeszłości, których treść sprawia, że mężczyzna nie chce więcej widzieć żony, choć wie, że kobieta może umrzeć w każdej chwili.

Od tego momentu już nic nie będzie takie samo, a to, co dotąd brał za oczywistość, okazało się kłamstwem.

Co skrywały listy?
Czego dowiedział się Tadeusz?
Czy zdoła wybaczyć żonie, by ta z czystym sumieniem mogła odejść z tego świata?
*
Polecam, bardzo!
Choć książka opisuje ciężkie czasy i porusza temat okropnego, niewybaczalnego kłamstwa, czytało mi się ją znakomicie. A może właśnie dzięki temu?

Zbliżając się do końca nie widziałam dosłownie nic przez oczy pełne łez. Aż się bałam, że zamoczę nimi strony.
To jest tak wielki ładunek emocjonalny, że to ciężko ubrać w słowa. Jestem zachwycona, Aniu, po raz jedenasty Twoja książka po prostu powaliła mnie na kolana. Jestem bezbronna w obliczu tych wszystkich historii, które są tam piękne jednocześnie tak bardzo bolesne.

Czekam na nowe. Dziękuję!