Rodzice i dzieci

Fulton J. Sheen, gdyby się Wam nie obiło o uszy, to postać znana z radia (od lat 30. ubiegłego wieku) oraz telewizji (od lat 50.) z sukcesem prowadząca w nich programy o wielkiej oglądalności, przede wszystkim jednak to duchowny, biskup i głosiciel Słowa.

W polskim tytule tej książki zabrakło drugiej jego części, która w wolnym tłumaczeniu brzmiałaby: mądrości i porady dla rodziców. I właśnie tak w wielkim skrócie można streścić jej cel.
Uniwersalizm, którym charakteryzuje się większość treści zawartych w tej lekturze, jest naprawdę nadzwyczajny. Nie jest to jakaś prawda objawiona, której nie znałabym wcześniej z innych źródeł, jednakże jest podana w sposób, który mocno zachęca do wcielenia tych porad w życie, który otwiera oczy na kwestie w sumie oczywiste.
Kilka razy pojawiły się w treści porównania, których niestety nie można odnieść do naszej europejskiej kultury (Sheen to Amerykanin) lub można jedynie po części, ale to skłoniło mnie do przeanalizowania, jak rodzicielstwo Amerykanów różniło się w latach 70. XXI wieku od rodzicielstwa na europejskim, a bardziej lokalnie, na polskim gruncie. Mój wniosek? To dwie skrajności, jednak problemy te same.

U Sheena na pierwszy plan - moim zdaniem słusznie - wysuwa się rodzic jako wzór do naśladowania. Gdy stanowimy wzór, jesteśmy godni szacunku, gdy nie trzymamy się głoszonych nauk i wartości, przestajemy być owym wzorem i tracimy poszanowanie naszych dzieci. Któż bowiem dosadniej niż nastolatek wytknie nam naszą hipokryzję i któż dostrzeże ją prędzej niż dziecko właśnie?