Pociecha rzeczy okrągłych

Pisarz wraca do domu po odwołanym locie, by odkryć, że jego żona zamieniła mieszkanie w szpital polowy. Woźny, zakochany w niewidomej kobiecie, odnajduje na ścianach jej mieszkania obraźliwe napisy, co wprawia go w zakłopotanie. Neurotyczny malarz zmaga się z fobią dotyczącą ludzkich pach, ponieważ nocą widzi, jak wychodzą z nich istoty o głowach wielkości kciuka. Wyobraźnia Setza jest bezgraniczna, a jego fascynacja tym, co chore i nietypowe, jest wyraźna w jego twórczości. Bohaterowie jego opowiadań zmagają się z nieprzystosowaniem do rzeczywistości, która wydaje się brutalna i bezkompromisowa. Czy można utrzymać zdrowie psychiczne w tak bezdusznych realiach? Czy ci, którzy są dopasowani do świata, nie są tak naprawdę śpiącymi z otwartymi oczami, jak sugeruje Adam Lipszyc w posłowiu do książki? Proza Clemensa J. Setza zadaje wiele pytań, na które często nie udziela jednoznacznych odpowiedzi. W dobie dominacji literatury faktu ta pełna gry z rzeczywistością oraz unikająca prostych diagnoz twórczość jest niezwykle cenna. Powyższy opis został przygotowany przez wydawcę.