Osoba (nie)ludzka

Ta poetycka książka, którą masz przed sobą, zaprasza do refleksji nad bogactwem ludzkiego istnienia. Uczta, do której jesteśmy zaproszeni, jest wspólnym przedsięwzięciem, a jej uczestnicy są połączeni zarówno podobieństwami, jak i różnicami. To od nas zależy, czy będziemy podsycać rozmowy plotkami, czy może wzbogacimy je własnymi przemyśleniami, oczekując na aprobatę innych gości. Możemy jednak wybrać także bardziej wymagającą drogę – uczestniczyć w mniej popularnych dyskusjach, odkrywać prawdę ukrytą w codziennych rozmowach i mieć odwagę ją przyjąć. Co kryje się za pojęciem „osoba (nie)ludzka”? Dla wielu na myśl przyjdzie pies, nasz bliski towarzysz, z którym łączą nas wyjątkowe więzi. Te relacje pozwalają na poszerzenie dyskusji o zwierzęcej naturze poza mury akademickie, czyniąc ją częścią naszego codziennego życia. To codzienność, która często inspiruje autorkę, zachęca ją do jednoznacznego odniesienia się do racjonalizmu kartezjańskiego. Autorka wskazuje na moralne słabości świata, pozostawiając jednak czytelnikom wolność, by sami zdecydowali, czy te niedoskonałości są warte refleksji. „Osoba (nie)ludzka” przejawia się nie tylko w serwowanych metaforach, ale także w postaciach przy stole – zaproszonych i tych, którzy nie potrzebują zaproszenia, by być obecnymi. Jest to możliwe dzięki specyfice naszego świata oraz językowi, który inspiruje powstawanie poezji.