O mapach widywanych gdzie indziej

Mapy przez wieki były przechowywane w archiwach lub eksponowane w przestrzeniach publicznych i domach, często zwijane w rolki dla łatwiejszego transportu. W książce Igora Piotrowskiego kartografia odgrywa istotną rolę, ale autor skupił się nie na standardowym użyciu map, lecz na ich wpływie na nasze postrzeganie świata. Piotrowski omawia mapy związane z Mironem Białoszewskim – te, które poeta oglądał, opisywał i rysował. Analizując dzieła Białoszewskiego, autor wyróżnia kluczowe momenty w historii odbioru map w Polsce, takie jak okres wojny, okupacji oraz czas stalinizmu. Jednym z głównych tematów jest transformacja przedstawień kartograficznych w XX wieku, zwłaszcza dotyczących map kosmosu i planów szybko rozwijających się miast. Białoszewski jawi się jako artysta rozkładający na czynniki pierwsze współczesną koncepcję mapy. Piotrowski porównuje jego twórczość z innymi pisarzami, takimi jak Witold Gombrowicz i Tadeusz Konwicki, którzy również przyczynili się do redefinicji map. Tym samym udaje się mu zrekonstruować szerszy kontekst kulturowy, gdzie mapy kształtowały polską wyobraźnię XX wieku.