O kosmetyce twarzy pań. Lekarstwa na miłość

Dwie edukacyjne elegie zebrane w tym tomie to jedne z najczęściej niedocenianych prac Owidiusza, choć zupełnie niesłusznie. W pierwszej z nich poeta w sposób mistrzowski łączy wiedzę z eleganckim językiem oraz kulturowym tłem, tworząc małe literackie arcydzieło. Rozważania dotyczące pojęcia "cultus" autor przenosi na obszar troski o wygląd zewnętrzny, choć termin ten odnosi się do wielu aspektów poprawiania natury, czyli kultury. Tak właśnie Owidiusz przekształca tematykę kosmetyczną w refleksję nad znaczeniem pielęgnacji urody w kontekście rozwoju cywilizacyjnego Rzymu. Natomiast "Lekarstwa na miłość" to poradnik, który można uznać za wczesną formę terapii psychologicznej. Ten utwór oferuje wsparcie dla osób zmagających się z nieodwzajemnionym uczuciem i siłą pożądania. Owidiusz nawiązuje w nim do tekstów medycznych, filozoficznych, retorycznych, a także elementów prawa. Wypełniony jest odniesieniami do rzymskiej satyry, liryki oraz tradycji poezji dydaktycznej. Zarówno "Lekarstwa na miłość", jak i "O kosmetykach twarzy pań" prezentują nie tylko kosmetologiczne i psychologiczne wskazówki, ale również obraz patriarchalnej kultury rzymskiej, gdy kształtowała się tożsamość zachodniej cywilizacji. W obu utworach artysta ujawnia dylematy rzymskich kobiet, które odnajdowały w tej poezji bliski sobie świat, gdzie męska dominacja czasowo ustępowała pod władzą Erosa.