O kosmetyce twarzy pań. Lekarstwa na miłość

Dwie elegie dydaktyczne zamieszczone w tym tomie to często niedoceniane dzieła Owidiusza, choć niesłusznie. W pierwszej z tych małych perełek literackich Owidiusz z niezwykłą maestrią łączy tematykę uczoną z artystycznym językiem i kulturowym kontekstem. Rozważa tam pojęcie cultus, które odnosi się do troski o wygląd, jednak w szerszym sensie może być rozumiane jako poprawianie natury w różnych aspektach życia, czyli jako przejaw kultury. Dzięki temu poeta zamienia tematykę kosmetyczną swojego dzieła w refleksję nad pielęgnacją urody jako znaku postępu cywilizacyjnego Rzymu. Natomiast "Lekarstwa na miłość" to swoisty przewodnik psychoterapeutyczny, oferujący wsparcie dla osób zmagających się z nieszczęśliwą miłością i żądzami. Dzieło to korzysta z wiedzy zawartej w tekstach medycznych oraz filozoficznych, retorycznych i prawnych, a także nawiązuje do rzymskiej satyry, liryki, epigramów oraz poezji dydaktycznej. Zarówno "Lekarstwa na miłość", jak i "O kosmetykach twarzy pań" obejmują doradztwo w dziedzinie kosmetologii i psychologii, ale także ujawniają patriarchalną naturę społeczeństwa rzymskiego w okresie formowania tożsamości świata zachodniego. Ukazują one problemy rzymskich kobiet, które w tej poezji odnajdywały sobie bliski świat, gdzie dominacja mężczyzn chwilowo ustępowała pod wpływem potężnej siły Erosa.