Nóż i piołun. Saga rodu Tyszkowskich. Tom 5

"Zajemiesz pokój obok mojego, tak będzie najwygodniej. Jest tam jakaś graciarnia, to ją sobie wysprzątasz możesz nawet urządzić składowisko ziół oraz innych wiechci nie mam nic przeciwko" - M. Skubisz, "Nóż i piołun. Saga rodu Tyszkowskich"

Powiem na początku, że nie czytałam poprzednich tomów, więc nie znam się z bohaterami, ani ich historiami. Ale to nie znaczy, że nie zrozumiałam obecnej historii. Ja bardzo lubię sagi rodzinne, w nich jest taki klimat, że możemy patrzeć na pokolenia np.: przez stulecia widzieć dzieci, wnuki, prawniki głównych pierwszych bohaterów. To magia rodzinnych sag. Tutaj spotykamy Katje, której przymila się Antoni. Przez książkę zauważyłam, że czasami zachowywał się jakby to ująć: niepoprawnie. I to łagodnie powiedziane. Po prostu nie polubiłam go. Może przez jego słowa i zachowanie, jednak byłam ciekawa dalszych jego losów. Katja to naprawdę mądra dziewczyna. Poukładana, miła, dyplomatyczna, skromna. Lubię takie postacie. Mają taką ludzką twarz. I do tego umiała sama zarządzać łączeniem, warzeniem i produkcją symboliczną ziół. Wiele razy jej zioła pomogły bohaterom. Nawet tym bardzo, bardzo pobocznym. Główna bohaterka pomagała jak widać każdemu kto tego potrzebował. Dla mnie to było imponujące. Jak sama postać. W książce napotkałam nawet swoją imienniczkę - Wiktorię. Jej historię z zaskakującym zaskoczeniem śledziłam z zaciekawieniem. I nie zawiodłam się. Zabawnie było kończyć książkę właśnie z jej udziałem. Miłe zamknięcie klamry z moją imienniczką. Bardzo się cieszę, że ona zamyka ten tom. Ale jaką sytuacją kończy to nie powiem. Czy dobrą czy złą? Sami zobaczcie co się z nią podziało.

Książka pokazuje nam jak wiele symboli możemy odnaleźć w tej sadze. Starsze postacie to symbolika starszych czasów, gdzie zasady, honor, ojczyzna, powaga były czymś najważniejszym. Im młodsze pokolenie mamy wrażenie, że ono podąża po swoich torach szukając samych siebie w tym niespokojnym i zróżnicowanym czasie i społeczeństwie. Otaczają nas tutaj dwory, arystokracja, służące, bale, wysokie władze, szlachcice, doniosłość, a zarazem upór i porywacze młode pokolenie z wieloma pomysłami. Tak naprawdę mamy wokół siebie magię czasów, gdy arystokracja pokazuje jak żyje i jak świętuje.

Książka jest przyjemna w odbiorze. Mamy opisy: tamtych czasów, mowę wyrwaną prosto z przełomu wieków, wnętrza domów, dworów, pól, łąk, lasów, wnętrz głów bohaterów. Czujemy się tak jakbyśmy byli wrzuceni w staropolską ziemię, której akcja rozgrywa się już teraz dziś tak jakbyśmy byli zamiast w domach z książką w ręku, właśnie byli w środku rozgrywającej się akcji.

Książka posiada wiele zaskoczeń i smaczków, które odnalezione cieszą i zaskakują.