Na Moskwę. Polacy na Kremlu w XVII wieku

Dynamiczny obraz czasów, gdy Polacy budzili lęk na Kremlu, ukazuje chaos, jaki zapanował we wschodnim imperium po śmierci cara Iwana Groźnego. Okres wielkiej smuty to czas, gdy kraj był targany krwawymi zamachami, tajemniczymi morderstwami, straszliwym głodem, powstaniami chłopskimi oraz napaściami obcych armii. W tym dramatycznym okresie, Rzeczpospolita, będąca u szczytu swojej potęgi, skorzystała z politycznej słabości sąsiada, widząc w niej wyjątkową okazję.Polsko-litewskie siły zbrojne, wykorzystując samozwańców podających się za synów Groźnego jako pretekst, wkroczyły na teren moskiewskiego państwa, docierając aż do stolicy. Opowieść Sławomira Leśniewskiego, wydana przez Wydawnictwo Literackie, przedstawia wydarzenia od heroicznego oblężenia Smoleńska i pamiętnej bitwy pod Kłuszynem, przez koronację Polki na carycę Rusi oraz triumfalny wjazd wojsk do Moskwy w 1610 roku, aż po tragiczny upadek polskiej załogi dwa lata później. Wszystko to rozgrywa się na tle panowania Zygmunta III Wazy, przywodząc na myśl misternie skonstruowany scenariusz rodem z „Gry o tron”, z Polakami i Litwinami na pierwszy planie.Interwencja zbrojna Polaków, zamiast zbliżenia – mówiono nawet o możliwości unii polsko-moskiewskiej – otworzyła nowy, wielowiekowy rozdział wojen między Polską a Rosją. Upokarzająca utrata Kremla wyjątkowo zapadła w pamięć Rosjan, czego świadectwem jest obchodzony 4 listopada Dzień Jedności Narodowej, jedno z państwowych świąt rosyjskich, przywołujące pamięć o wypędzeniu Polaków w 1612 roku. Skoro Rosjanie pamiętają te wydarzenia, my również powinniśmy je mieć w pamięci.